Het laatste wapenfeit in Lima was de nieuwjaarsreceptie van de Nederlandsche ambassade bij de vice-consul thuis, waarvoor ik mijzelf middels een telefoontje had uitgenodigd. Tussen alle Peruaanse Hollanders en Hollandse Peruanen heb ik mij een flink aantal uren weten te vermaken onder het genot van de nodige belastingbieren. Ik had voor de gelegenheid zelfs een jasje en nieuwe schoenen aangeschaft, want naar zo’n avond ga je niet in souvenirshirt en gympen. De receptie was een succes en werd afgesloten met een naborrel bij een Hollander thuis. Lima bedankt! Op naar het noorden van Peru waar de steden en kunstschatten van oude beschavingen op mij liggen te wachten. Hier had ik een verhaal over kunnen schrijven, maar er valt niet veel spannends over te vertellen, hoewel één en ander erg indrukwekkend is. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Na alle dooie stenen, kleipyramides en andere natte dromen voor archeologen meende ik aan een welverdiende strandvakantie toe te zijn. Op naar Mancora aan de noordkust van Peru. Dit kleine vissersdorp heeft zich in enkele jaren tijd ontwikkeld tot de grootste beachparty hotspot van Peru. Met de Pacificische oceaan, een schoon strand, de grootste linksbrekende golven ter wereld (voor liefhebbers van surfen), mooie mensen in hippe badkleding, gênant lelijke tattouages, vakantieprospectussenweer en non-stop feesten is dit de ideale plek om even 5 dagen uit te puffen tussen alle bieren en bikini’s.
Het hostel (Loki del Mar) heeft op het eerste gezicht meer weg van een vijfsterrenresort dan een rugzaktoeristenaccomodatie, met de gegolfde witte gevel van het drie verdiepingen tellende hoofdgebouw, het enorme zwembad, de ligstoelen, hangmatten en enorme cocktailbar. Voor nog geen zes piek per nacht mag je van al dit moois genieten! Als je dan na de lange reis en het inchecken bij de bar bent beland om je eigen van een verfrissing te voorzien, vertelt het aantrekkelijke, maar duidelijk vermoeide meisje achter de toog dat alles met hypermoderne computersoftware op naam en kamernummer wordt geregistreerd. Op rekening drinken voor iedereen Veel beter wordt het soms niet! Voeg hier aan toe dat er bij de strandtenten naast het hostel elke dag tot in de ochtend wordt doorgefeest en een beachparty paradijs is geboren.
Een schitterende plek om Peru af te sluiten. Het tweede deel van de reis gaat beginnen. Ik duik de komende maand de evenaar over in Ecuador om zo langzaam richting mijn eindbestemming op het Noordelijk halfrond te komen. Over een paar uur haal ik Lotte en Koen van het vliegveld in Quito en kan het volgende avontuur beginnen!
Tagged as:
borrel,
lima,
strand,
zee,
zon
De haven van Valparaiso. Vroeger (toen een computer nog een behapbaar apparaat was met een 100MhZ processor en 16 MB werkgeheugen) speelden we Uncharted Waters: New Horizons. Wereldpixelzeeën overvaren op zoek naar onbekende havens in onbekende landen in het jaar 1600. In een vergevorderd stadium van het spel had je eindelijk schepen die je naar de Nieuwe Wereld konden brengen. Na een lange reis via Kaap Hoorn (want geen Panama kanaal) kwam je bij de westkust van Chili. De havenplaats in het spel die altijd tot mijn verbeelding heeft gesproken is toch wel Valparaiso. Valparaiso. Dat klinkt als een paradijs met zon, zee, palmbomen en gekleurde huizen. Het fijne is dat deze fantasierijke verbeelding klopt. Een toevluchtsoord voor (foute?) Duitsers en andere Europeanen, gebouwd tegen de heuvels aan de kust, een uur rijden van Santiago. Steile stinkende smalle steegjes, honderden trappetjes en doorgangen met ieder een eigen persoonlijkheid en een enorme hoeveelheid straatkunst (of graffiti). Fantastisch om een dag te verdwalen in al deze onbekende schoonheid en zo nu en dan een café chico te drinken op één van de mooie uitkijkterrassen.
Bij aankomst in Valparaiso direct met een taxi naar het hostel gereden. In dit hostel zouden Niek en Saskia ook moeten zitten. De oude chauffeur rijdt me door allerlei vage kleine straatjes, heuvel op, heuvel af en stopt plots voor een onogenlijk gebouw. Es aqui. OK. Als jij het zegt. Was een dure grap, bijna twee keer zo duur als de anderhalf uur durende busrit vanuit de hoofdstad. Maar hij had gelukkig wel gelijk en was zijn centjes waard. Dit had ik zelf niet makkelijk gevonden. Grote blauwe deur met zonnetjes erop gekliederd. Aanbellen maar. Deur gaat na een minuut op een kier en twee paar bange ogen kijken me aan. ‘Si?’ ‘Ja, hoi, ik heb een reservering en heb twee vrienden uit..’ ‘Wilmiiiiiiink!’ ‘…Holland. Hoi Sas!’ De -tevens angstige- andere gasten in het hostel vonden het allemaal maar een vreemde situatie. Na de eerste fles wijn in rap tempo soldaat te hebben gemaakt en mijzelf te hebben geblust met een fijne douche hadden we tijd om bij te praten en heerlijk uit eten te gaan. Niek en Sas hadden er een drukke dag op zitten, dus na de nodige flessen druivensap was het bedtijd.
Volgende dag (29 okt) gingen Niek & Sas een lange tocht wandelen in de bloedhitte. Mij niet gezien, sorry. Ik ga lekker door het dorp slenteren, bier drinken en wachten op de meisjes en de rockster. Enter South American planning. We zijn er rond twaalf uur. Dan wordt het dus lachend half drie voordat ze vrolijk uit de bus hollen. Heerlijk volk. Op naar het strand! Van drie tot acht op het strand gehangen, biertjes gedronken en in de Pacific gezwommen. Het water was bijzonder koud te noemen, maar de Chilenas gingen er zonder blikken of blozen in. Geen gemiep, lekker zwemmen. Daarna met een koud biertje opdrogen op de warme rotsen en de zonsondergang in Valparaiso aanschouwen. Life is bitter, life is sweet.
Met badderkleding aan naar een restaurant getogen om de hongerige magen van dood vlees te voorzien. Deze jongens hielden er een vreemd concept op na. Recipe for disaster: een karaokebar gecombineerd met een restaurant. Moet je dus een valse Chileen aanhoren terwijl je net lekker zit te tafelen. Na het eten allemaal als een blok in slaap gevallen om de volgende dag in de middag weer naar Santiago terug te keren. De laatste avond van Niek & Saskia hebben we gevierd op de nachtterrassen in de studentenwijk van Santiago. Tientallen kroegen en straatartiesten zorgen daar elke avond voor het vertier. Het bleef nog lang onrustig in Santiago. Des ochtends met onze katers een enorm ontbijt gehad waar je de rest van de dag op kon teren. Niek & Sas gingen naar het vliegveld en ik had het rijk weer alleen. Lekker door de stad slenteren. Het weekend is begonnen en de drank in het hostel vloeit rijkelijk bij de reizigers. Ik doe nog niet mee. Ik wacht in mijn nieuwe spijkerbroek van 11 euro op de Chileense dames. Geen idee wat we gaan doen. Iets met een Salsotéca. Ben bang dat er gedanst gaat worden. We shall see… Tot morgen!
Tagged as:
strand,
zee,
zon