Na de jungle van Samaipata ben ik, middels een niet ongevaarlijke busreis van 18 uur over een modderpad langs afgronden, in het holst van de nacht afgereisd via Sucre en Potosi naar het eenzame dorpje Uyuni, om vanuit daar een driedaagse tocht door de woestijnen en zoutvlaktes van de Alti Plano te maken.
Met een voor de tocht goed uitgeruste jeep vertrokken we (4 Engelse gents en een Zuid-Afrikaanse) rond het middaguur naar de beroemde zoutvlaktes. Ondanks de bewolking waren de vlaktes adembenemend mooi, groot en onwerkelijk. De vertekeningen van het landschap door de reflecties van het licht speelden continu spelletjes met het brein dat al dit moois moest verwerken. Na een uur rijden over de zoutvlaktes doemde in de verte als een soort ruimteschip een eiland op dat Incahuasi genoemd werd, het huis van de Inca’s. Dit eiland in de zoutwoestijn, permanent bewoond door enorme cactussen, werd door de Inca’s in de eeuwen voor onze tijd als rustplaats gebruikt tijdens hun meerdaagse oversteek van de zoutvlaktes.
Na de eerste nacht in een bijzonder eenvoudig logement aan de rand van de zoutvlaktes vervolgden we vroeg in de ochtend onze tocht, ditmaal door de woestijnen van de Alti Plano. Hoe mooi en indrukwekkend de zoutvlaktes ook waren, de verschillende landschappen die we in de twee laatste dagen van de tocht doorkruisten hebben mij vele uren sprakeloos uit het raam van de jeep doen hangen. De onmetelijke vlakten werden opgebroken door enorme vulkanen en rotsformaties, gekleurd door de metalen en mineralen die zij bevatten. Rode vulkanen met ijzer, geelgroene vulkanen met zwavel en witte vulkanen met bauxiet. De enige zichtbare levende wezens op deze hoogvlaktes waren de vicuña’s (een soort llama’s) en viscacha’s (een soort woestijnkonijn), die zich beide in leven hielden door het eten van het in overvloed aanwezige, stugge en dorre woestijngras. De hoogtepunten van de tocht waren een aantal bizar gekleurde laguna’s (meren) die uit het niets leken te zijn ontstaan. Naast de kleurspeling van de meren (wederom te danken aan de diverse metalen en mineralen in de grond) wachtte ons een ander, hoewel aangekondigd, toch verrassend schouwspel: een aantal van de meren werd bevolkt door enorme kolonies… flamingo’s! De sierlijke vogels voedden zich met de -blijkbaar aanwezige- micro-organismen in de meren en verbleven tijdens het zomerseizoen op de hoogvlakte om in de winter naar Venezuela te trekken.
De laatste -korte- nacht brachten we wederom door in een eenvoudige logement ergens in de woestijn, waar alle jeeps die uit Uyuni waren vertrokken zich verzamelden. In de ochtend tijdens zonsopgang bezochten we geisers in een seismisch zeer actief gebied, om vervolgens nog voor het ontbijt een verfrissende duik te nemen in een thermaal bad aan de rand van dit gebied. Nadat de overige inzittenden van de jeep waren afgezet bij de grensovergang met Chili werd het tijd voor de terugtocht naar Uyuni. Via een andere weg reden we wederom uren door een woestijnlandschap, welke een blijvende indruk op mijn netvlies heeft achtergelaten. Mijn arm verbrand, mijn lijf vermoeid, maar mijn geest verrijkt! De foto’s zeggen meer dan de duizend woorden die ik hier nog over kan schrijven. Op naar Cochabamba!
{ 0 comments }