Posts tagged as:
Het is weer gelukt om een aantal foto’s op de lijn te gooien. Ditmaal van Machu Picchu en de Nazca lijnen. Twee hoogtepunten van de reis.
Machu Picchu:
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/MachuPicchuPeru?feat=directlink
Nazca lines:
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/NazcaLinesPeru?feat=directlink
Enjoy!
{ 0 comments }
Principes zijn onhandige dingen. Daar ze in de meeste situaties een handvat bieden om het vormen van een mening, het nemen van een beslissing of het verrichten van een bepaalde actie te vereenvoudigen, kunnen ze in de praktijk vaak onhandig blijken. Zeker als je alleen reist zijn principes onhandige reisgezellen. Een voorbeeld: in principe zou ik alles met de bus doen. Lange afstanden, maar dan zie je nog eens wat. Ben krap 10 dagen onderweg en daar is het eerste dilemma al: van Ushaia naar El Calafate. Minimaal 14 uur met de bus hobbelen over onverharde wegen versus een ontspannen vlucht van 55 minuten voor 30 euro meer. Dag principe. Dahaag. I’m running a tight schedule here. I have to be in Santiago by the end of the month. So much to see, so much to do. So little time. Nu maar hopen dat Argentinie echt het duurste land is, dan kan het straks alleen nog maar mee vallen. Fijne van alleen reizen is dat je per dag je planning helemaal om kan gooien, mocht je dat willen. Als je dingen verprutst is er ook maar één persoon die je er op kan aanspreken. Mooi voorbeeld hiervan was het Scandinavische drietal dat in het hostel in Ushaia verbleef. Na mijn verhalen over hoe geweldig Buenos Aires wel niet was begonnen zij allemaal vreselijk te klagen over de prijzen in de hoofdstad. Allemaal duur en vreselijk overgewaardeerd. De geëmancipeerde kenau van het stel had blijkbaar alles uitgezocht en had een hotel geboekt voor 45 dollar per persoon per nacht. Wow. Ter vergelijking, ik betaalde nog geen 7 dollar. Eten was er ook vreselijk duur en ze waren overal maximaal afgezet (misschien een klein beetje Spaans leren?). De sfeer bij het drietal werd nog beter toen ik vertelde wat ik zo’n beetje had betaald voor eten e.d. Human reactions are priceless. Mijn vliegtuig vertrekt. Bye bye Ushaia…
En krap 45 minuten later zit ik in een verlaten restauratie op het vliegveld van Rio Gallegos, midden in de woestijn van Santa Cruz, Patagonië. De vlucht was weer schitterend. Naast me zat een stralend zwangere jongedame van 24, genaamd Julia, wiens deinzende boezem tegen de achtergrond van het witte berglandschap een onvergetelijk afscheid van Terra del Fuego maakten. Ze was nog maagd. Wat vliegen betreft dan. Ze oogde anders bijzonder op haar gemak. Misschien kwam dit door de smalle geribbelde lolly die ze onophoudelijk over haar sensuele lippen liet glijden. Ik zat er -ondanks dat het misschien wel mijn honderste vlucht was- een stuk minder rustig bij. Enfin, ik moet weer gaan. Het allerbeste lieve Julia en als je net zo relaxed doet tegen je kleine wordt het een schat van een kind. Besitos!
{ 0 comments }
Yes! Eerste stukje naar Madrid: wie heeft er de eer en het geluk om naast de schreeuwpeuter aan boord te zitten? Yup, me. Hoe vertel je iemand dat ze een slechte moeder is? Dat ze misschien haar kind eens moet observeren en inspelen op behoeften. - “Eh, mevrouw, ik wil mij verder niet met uw moederschap bemoeien, maar zou u Jasmijntje wat minder, of in ieder geval andere aandacht willen geven?” - De eerste 45 minuten in het vliegtuig gingen ongeveer als volgt: “Jasmijntje, koekje, drinken, drinken, snoepje, drinken, broodje, snoepje, hapje, koekje, snoepje, drinken, drinken, kaartje, kussentje, snoepje, broodje, koekje, kaartje, drinken, snoepje, doekje, speentje, snoepje, kaartje, doekje, koekje, speentje, tipje, vloeitje…” - Arme kind schreeuwde moord en brand. Hele tijd oppakken en stevig vast houden. En de safety instruction card geven. Weet niet of u dat stuk karton wel eens heeft bekeken, maar daar is, zelfs voor een peuter, echt niets aan te beleven. Na de opgekropte frustaties van medepassagiers een tijd met veel plezier te hebben aangekeken heb ik ingegrepen: “Mag Jasmijntje even naar buiten kijken?”. Angst. Vanaf haar gangpadstoel -die ik vriendelijk had afgestaan (over beenruimte trouwens niets te klagen)- wees ze de kleine op het schmutzige patrijspoortje, dat ik de verveelde peuter al stiekem eerder had laten zien op de cover van het boek ‘de kunst van het reizen’ van Allain de Botton (dank Gnoefkaas!). “Ze ziet vanaf daar alleen blauwe lucht” zei ik. “Geef haar maar even!” - Paniek. Kind heeft 5 minuten lang doodstil uit het raam staan turen. Zo moeilijk is dat toch niet. Kijken. Denken. Doen. “Dat meisje wil gewoon plaatjes kijken en vrij rondlopen”, dacht en zei ik tegen de moeder van Jasmijntje. Onbegrip. Nu is Jasmijntje doodop van al het gekrijs en ligt in een diepe slaap op de stoel naast me. Het volgende banaantje ligt al weer voor het arme kind klaar…
{ 4 comments }