Na alle avonturen in Colombia, die later in boekvorm zullen verschijnen, was het tijd voor het laatste en meest bijzondere deel van mijn reis: Samen met pa een bezoek brengen aan het huis waar in de vijftiger jaren mijn opa, oma en moeder gewoond hebben in Punta Cardon, Venezuela. De reis over land leek onveilig vanwege de smokkelbendes bij de grens, maar gelukkig was er een vlucht beschikbaar vanuit het altijd gezellige Riohacha in Colombia, via Aruba naar het beruchte Punto Fijo op het schiereiland Paraguana in Venezuela.
In Colombia hadden slechts enkele reizigers een (kort) bezoek aan Venezuela gebracht en er was niemand met positieve berichten: Pas op je spullen, kijk uit voor rovers en ga niet in het donker de straat op. Zelfs in het vliegtuig naar Punto Fijo vertelde een inwoner van het stadje dat ik me beter niet in de avond op straat kon begeven en in Punta Cardon al helemaal niet. Dat durfde hij zelfs niet. Zoiets geeft de burger moed. Vooral omdat je in Venezuela als buitenlander bijna niet kan pinnen en als dat al kan, moet dat in beveiligde bankgebouwen, waar het invullen van de nodige formulieren een halve dag in beslag neemt. Het is dus noodzakelijk om alle dollars die je denkt te gebruiken (voor drie weken!!!) mee moet nemen het land in. Geen wonder dat je een gewilde prooi bent bij zo´n beetje iedereen. Ook geeft het wisselen van dollars voor de lokale muntsoort, de Bolivar Fuerte, bij wisselkantoren hetzelfde probleem met betrekking tot de bureaucratische formaliteiten die hier aan te pas komen. Hier komt nog bij dat alle officiele geldtransacties tegen een lage wisselkoers gaan en de enige andere mogelijk om aan geld te komen (lees dollars tegen gunstige koers tegen Bolivars wisselen) op de ´zwarte markt´ dient te gebeuren. Erg spannend allemaal.
Aangekomen op de kleine luchthaven van Punto Fijo blijkt geld wisselen makkelijker dan gedacht. Een vadsige Venezolaan spreekt me aan en binnen een minuut sta ik met hem in het restaurant op de eerste verdieping naast een pokertafel met volle bezetting dollars te wisselen. Een wat norse taxichauffeur is bereid mij naar het centrum van de stad te brengen en in zijn oude Amerikaan (slechtonderhouden Dodge V8 uit 1974) rijden we langs de olieraffinaderijen, vervuilde straten en verlaten gebouwen. Het enige lichtpuntje in de hele omgeving is een gloednieuwe mall (Amerikaanse stijl) waar de rijksten van het schiereiland hun zuurverdiende centen kunnen spenderen aan geimporteerde waar. Dit blijkt alleen weggelegd voor de Arabieren die sinds een jaar of vier in het gebied wonen en het grootste deel van de winkels en zaken in de ´Zona Libre´ bestieren. Deze belastingvrije handelszone in het centrum van Punto Fijo is door Hugo Chavez in het leven geroepen om de economie van het gebied enigszins op peil te houden. Noodzakelijk, want na het vertrek van de Shell 11 jaar geleden draaien de twee olieraffinaderijen van het gebied, die in Punta Cardon en Amuay, nog slechts op een fractie van hun capaciteit. Nalatigheid en slecht onderhoud zijn hiervan de oorzaak.
Pa heb ik de volgende dag van het vliegveld in Punto Fijo gehaald en na het weerzien hebben we onder het genot van de nodige bieren elkaar bijgepraat over alle avonturen. Het laatste hoofdstuk van mijn reis was aangebroken en er stond nog 1 doel op de lijst. Het bezoeken van alle plekken waar mijn opa, oma en moeder hebben gewoond en geleefd. Met een betrouwbare taxichauffeur zijn we de volgende dag in de bloedhitte van de woestijn naar Punta Cardon gereden. Deze plaats is feitelijk gesticht, gebouwd en onderhouden door de Shell voor alle werknemers van de raffinaderij. Na het vetrek van de Shell en haar werknemers uit het gebied (door nationalisering van de raffinaderij) is het gebied snel verloederd door gebrek aan onderhoud en leegstand. In de trieste omgeving loopt niemand over straat en er rijden slechts enkele oude Amerikaanse roestbakken rond. Na enig zoeken hebben we echter het huis waar moeders met haar ouders heeft gewoond kunnen vinden en wonderlijk genoeg was het enkele jaren eerder volledig opgeknapt door de huidige bewoners. Dit wisten vrienden van de eigenaar te vertellen die vakantie vierden in het huis en ons gastvrij welkom heetten in het huis. Alsof ze op ons aan het wachten waren. Na een korte rondleiding en bezichting hadden we beide het gevoel dat het doel was bereikt en alle overige plekken voelden als een toegift. We zijn langs het vervallen, maar nog steeds operationele ziekenhuis van Punto Fijo gereden, langs de basisschool en de diverse kerken en gebouwen. Het doel was bereikt en ondanks de trieste omgeving hadden we beide een gelukkig en voldaan gevoel. Na te zijn bijgekomen van alle emoties besloten we om een week naar de nabijgelegen Nederlandse Antillen te gaan. We waren hier nu dichtbij en dit deel van Venezuela was niet erg uitnodigend om langer te verblijven.
De Antillen bleken de beste plek om weer langzaam aan Nederland te wennen na bijna 7 maanden afwezigheid. Zeker in Willemstad, Curaçao, waar door iedereen Nederlands gesproken werd en weer een keur aan Nederlandse producten beschikbaar was. Hallo Appie, oude kaas en beschuit! Ik heb geen moment heimwee gekend, maar eindelijk heb ik nu zin om terug te keren naar Nederland en om iedereen weer te zien en spreken. Zuid-Amerika was geweldig: ik heb van iedere seconde maximaal genoten en wil alle mensen, zowel in ontmoetingen op reis als thuis achter de computer danken voor alle fantastische ervaringen. Mijn reis zit er op en over een paar dagen vlieg ik samen met pa terug naar Holanda… Tenminste, als de vulkaan in IJsland een beetje meewerkt.
Voor nu bedankt voor het volgen van mijn reis en het lezen van de verhalen. Door de vele reacties ben ik gemotiveerd om te blijven schrijven, dus er zullen ook na mijn terugkomst nieuwe verhalen volgen. Er zijn nog veel verhalen te vertellen over deze reis en over heel veel andere zaken. En misschien trek ik binnenkort wel weer de stoute schoenen aan voor nieuwe avonturen elders op de planeet. Who knows…
{ 8 comments }