Na mijn bezoek aan Tiwanaku en Lago Titicaca samen met Pamela zijn we in de bus gestapt voor de lange reis naar haar ouders. De Kerstdagen breng ik voor de verandering door in Bolivia en wel in het schilderachtige Trinidad. Over de twee toeristische trekpleisters valt trouwens niet veel te leuks te vertellen: Tiwanaku is een zooi ouwe stenen die archeologen weer in originele staat hebben hersteld en Titicaca is een verdomd grote plas water, met in het midden het eiland van de Zon, waar de oorsprong van de Inca´s zou liggen. Heel mooi, heel touristisch, heel uitgemolken: Isla del Sol bevat herbergt meer hostels dan huizen.
Trinidad daarentegen is een plek die je niet zo gauw in een reisprogramma zal tegenkomen. Deze stad is de gateway naar het achterliggende laagland (de staten Tarija, Beni en Santa Cruz – door de bewoners ook wel de Halve Maan genoemd) en bevat een grote mengelmoes van Bolivianen, de zogenaamde Cambas, die in bijna alles verschillen van de Bolivianen in het hooggebergte (de Zon): de Collas.De lokale taferelen op het marktplein en in de straten van dit grote dorp aan de rand van het Amazone Basin verdienen wel een mooie woordschildering.
Mede vanwege de hoge luchtvochtigheid deze streek, de provincie Beni, is het na een drukkend warme dag heerlijk om een plons in het zwembad te maken. Vervolgens is het dan de hoogste tijd om met de jeep door het dorp te jagen en bier te drinken (in diezelfde jeep welteverstaan). Wat je dan onderweg allemaal tegenkomt…
In de avondschemering scheren honderden brommers, scooters en andere gemotoriseerde tweewielers rondom de centrale plaze. De kunst lijkt hier om zoveel mogelijk mensen op zo´n creatief mogelijke manier te vervoeren. Twee, drie, vier, vijf personen vervoeren op een motor is doodnormaal. Een man rijdt rond met een grote papegaai op zijn schouder, drie bejaarden (zeg rond de tachtig) scheuren op een grote Yamaha cross brommer en een kind van 1 jaar oud dat bij zijn moeder op schoot staat kijkt vrolijk rond terwijl het losjes wordt vastgehouden op de voorbijrazende scooter. Het vervoeren van staalkabels is geen probleem, want die hang je gewoon achter je brommer. De piraat op de Fizhu bij het stoplicht gebruikt de klaxon van de geparkeerde taxi naast hem om zijn medeweggebruikers te attenderen op het groene licht.
Terwijl wij met bier in de hand door het rode licht rijden langs de politieagent op de hoek van de straat, schieten kinderen rotjes af naar de dorpsgek die zonder broek laveloos over straat zwalkt. Dit alles in de felle neon kerstverlichting die de gehele plaza in alle kleuren van de regenboog verlicht. Bij veel van de belhuizen rondom het levendige vierkante plaveisel staan grote speakers buiten waaruit continu het ritme van de reggaeton en cumbia knalt. Met name het gedreun van de bas overstemt de vele bandjes op straat die met trommels, trompetters en gitaren de folklore van de streek levend willen houden.
Na nog een rondje over het plein zien we de ME in vol gevechtsgewaad hun doorgeladen wapens op de arme dorpsgek richten die van de schrik struikelt in de smerige goot. In dit dorp maakt niemand zich druk. We maken ons op voor de nacht en voor de reis naar de estancia (boerderij) van de familie. Ik ben benieuwd wat dit allemaal gaat brengen. Het wordt in ieder geval een bijzondere Kerst, dat is zeker.
{ 0 comments }