Nadat ik Lotte en Koen heb opgehaald van het vliegveld in Quito verblijven we een paar dagen in de Ecuadoriaanse hoofdstad om te gewennen aan de hoogte en het klimaat. De dagen erna brengen we door in Baños, waar, niet geheel toevallig, diverse thermale baden zijn. Ook kunnen we daar door de bergen fietsen langs een mooie route vol met watervallen. Ideaal om te acclimatiseren! In Baños besluiten we eerst naar de jungle van de Amazone te gaan. Als we dat overleven trekken we naar de kust om aan ons grote Galapagos avontuur te beginnen.
In het oliestadje Coca aangekomen vinden we vrij snel een gids die ons voor een mooi prijsje 4 dagen de jungle wil laten zien. De volgende ochtend negen uur staat onze gids inderdaad op de afgesproken plek op ons te wachten. Dat begint goed! We gaan twee uur bootje varen, half uur auto rijden en dan nog een uur bootje varen om bij onze ´jungle lodge´ te geraken. Dit bleken twee enorme houten hutten aan een lagune te zijn, voorzien van een aantal kamers met houten bedden, dunnen matrassen en, gelukkig, klamboes.
De eerste dag hebben we na een flinke nachtrust direct een grote hike (wandeling klinkt zo suf) door de jungle gemaakt. In het begin zijn de paden goed begaanbaar, want die worden waarschijnlijk daags betrapt door dikke amerikanen en ander bewegingsmoe volk, maar verder in de jungle gaat onze vrolijke en ervaren gids Braulio lustig met zijn vlijmscherpe machete aan de slag. We zien vooral veel struiken, palmen en andere exotische flora, afgewisseld met de nodige insecten in alle soorten en maten. Na een aantal uur ploegen door de dichte begroeiing en dito spinnewebben komen we aan bij de pilaar van het woud: een 70 meter hoge woudreus met wortels zo groot dat het een paar minuten kost om er omheen te lopen. De boom is een gastheer voor vele andere organismen en heeft lianen aan zijn takken groeien die zo groot zijn als een flinke berk. Na de aanblik van dit indrukwekkende organisme vervolgen we onze weg en proberen onderweg van de verschillende vruchten in het woud. De meeste vruchten zijn even onbekend als lekker. Uiteindelijk komen we na 5 uur kruipen en lopen weer terug bij onze hutten. Tijd voor wat rijst, kip en papaya, om vervolgens 2 uur als een os te slapen. Als we wakker worden staat onze gids klaar met 5 twijgjes en wat visdraad. Piranha fishing!
In de smalle kano zitten we vervolgens uren lang stukjes vlees te voeren aan onze getande visvriendjes. Letterlijk voeren, want van vangen komt niet veel. De magere vangst van 5 kleine piranha´s is een magere aanvulling op ons avondmaal. Uitgeput kijken we in de avond naar de heldere sterrenhemel om vervolgens in een nachtelijke symphonie van alle insecten in een hele diepe slaap te vallen.
De dag erop eten we wederom vis in de ochtend en maken na het ontbijt een flinke wandeling door een ander deel van het woud. Een stuk jungle waar onze ervaren gids zelf (en blijkbaar met hem vele anderen) ook al jaren niet meer was geweest. Dit betekende meer vruchten en ongedierte, een schitterend riviertje en… drijfzand. We kregen allemaal een soort prikstok mee die moest dienen als houvast en testinstrument om te kijken of te grond voor ons veilig te belopen was. Meteen als ik de stok krijg steek ik hem in de zwarte modder voor mij en druk hem zonder moeite geheel in de modder, zo´n anderhalve meter. Als ik de stok vervolgens (tevens zonder moeite) weer uit de grond trek horen we een angstaanjagend slurpend geluid. Geen wonder dat er ontdekkingsreizigers van de aardbodem zijn verdwenen. Dit werd een tikkeltje gevaarlijk. Met behulp van geimproviseerde bruggetjes van dode bladeren en omgekapte bomen lopen we heel voorzichtig verder, als Lotte plotseling met haar voet van een boomstam afglijdt en met haar been in de modder wordt gezogen. Ze herstelt zich snel en weet er direct uit te klimmen. Een tikkeltje bleek en geschrokken vervolgen we onze weg. Over avontuur gesproken. Via reuzemieren en gordeldierholen komen we weer veilig aan bij het kamp. Dit is echter nog niet al het avontuur wordt ons meegedeeld: vannacht gaan we kaaimannen kijken…
Tagged as:
amazone,
jungle,
krokodil,
piranha,
trekking
De volgende ochtend is iedereen vroeg uit de veren voor een lange tocht van 8 uur door de bergen. Smalle en steile paadjes bergopwaarts brengen ons bij een aantal schitterende uitkijkpunten. De weg is niet geheel ongevaarlijk en vereist op sommige punten fatsoenlijke zenuwen en een trefzekere oog-voet coördinatie. Sommige van de Argentijnse praatjesmakers misten in ieder geval één van beide, getuige de angstige blikken en onzekere bewegingen op de smalle richels. Één Argentijnse held kreeg zelfs acute vertigo op een hekel punt en moest worden afgevoerd (dat klinkt zo lekker dramatisch).
Na een schitterende tocht door de jungle liepen we het laatste stuk langs een grote rivier. Ons eindpunt voor de dag was in zicht: de thermaal baden van Santa Theresa! Het enige probleem was nog dat de baden zich aan de andere kant van de rivier bevonden. Gelukkig was een aantal Peruanen zo slim geweest om een grote kabel over de rivier te spannen, zodat met behulp van een klein gammel bakje en wat angst inboezemend touwwerk de rivier comfortabel en zonder problemen kon worden overgestoken. Dolle pret voor de hele familie. Helaas bestond die familie in ons geval uit 47-1 personen, dus duurde het wel een dik uur eer iedereen veilig aan de overkant was beland. De kabel bleef intact en als beloning voor al ons avontuur van die dag mochten we 2 uur lang poedelen in de heerlijk warme baden, samen met de lokale bevolking en het gehele Argentijnse dameshockeyteam, dat gode zij dank, de Argentijnse badmode niet had vergeten mee te nemen. Na in alle rust te hebben genoten van het warme/koude water van de thermaal baden, de vele strakke hockeybillen (want lage heupbroekjes met touwtje tussen de billen is la moda in Buenos Aires) en een ijskoud bier was het tijd om te gaan. Souper! Wat volgde na het piekfijn verzorgde avondeten was een wilde braspartij van losgeslagen jongelingen in een bar-dancing ergens diep in de jungle, compleet met uit de kast gesprongen gidsen, wilde piraten, dezelfde muziek als altijd, struikelende meisjes, verdwaalde kamergenoten en de nodige pinten…
Iedereen verscheen de volgende ochtend begrijpelijkerwijs fris en fruitig aan het desayuno. Zichtbaar vermoeid van de lange wandeltocht de vorige dag hees de club zich overeind voor de derde dag lopen richting Aguas Calientes. De tocht is iets minder spectaculair, maar nog steeds indrukwekkend. Het eerste gedeelte voert ons langs een grote weg door de vallei en na de lunch lopen we (wederom door regen) een flink aantal uren over een spoorlijn dwars door de jungle. Borden naast de spoorlijn wijzen ons er vriendelijk op dat het absoluut verboden en bovendien heel gevaarlijk is om op de spoorlijn te lopen. Dank voor het advies. Na de vermoeiende tocht komen we aan in het supertoeristische dorp naast de beroemde trekpleister. De Oude Berg ligt op steenworp afstand in nevelen gehuld. Tijd om te gaan slapen, want morgen is het showtime!
Drie uur des ochtends vertrekken we met de stoerste 9 kerels van de groep van 47 in het donker en de regen om de berg van Machu Picchu op te klimmen. Een stuk of negen flinke trappen omhoog om vervolgens als eerste bij het circus van de ingang aan te komen, want slechts de eerste 400 bezoekers mogen de Jonge Berg (Wayna Picchu) beklimmen, welke een fantastisch uitzicht heeft op Macchu Picchu (Oude Berg), de rivier en de omliggende bergketen. Tenminste: als je bij de eerste 200 bezoekers hoort die om 10.00 de berg mogen beklimmen. De 200 bezoekers die daarna binnen mogen, krijgen ook een toegangsbewijs tot Wayna Picchu, maar voor zeven uur. In het regenseizoen (oktober tot april) is het rond die tijd bijzonder mistig in het dal en zie je dus helemaal niets. De hele reden van het belachelijk vroeg opstaan en in alle ellende omhoog klauteren is dus te doen om die eerste 200 toegangsbewijzen die iedere dag worden uitgegeven. Wij waren als eerste boven en ik had dus als nummer 7 een toegangsbewijs! Hiep hoi! De rij voor de ingang blijft ongeveer anderhalf uur in de kou en regen staan wachten tot het zaakje open gaat om zes uur en het felbegeerde vodje aan je dure toegangsbewijs wordt geniet. Deze temperamentvolle rij wordt elke minuut langer en op het moment dat de eerste bussen rond half zes arriveren staan er zo’n 300 mensen te wachten voor Disneyland Peru. Als je dan na alle heisa eindelijk binnen staat bij de ingangspoort van de stad, met ticket voor de berg en stempel in je paspoort, maakt een magisch en gelukkig gevoel zich meester van je vermoeide natte lijf. Gehaald! We zijn er! Dit is het!
Tagged as:
macchu picchu,
trekking
Na alle bachanalen in Buenos Aires is het in Ushaia tijd voor een ultra-outdoor-uitbrak-marathon van 4 dagen. Voor dag 1 stond een boottocht over het Beagle kanaal op het programma. De scheidslijn tussen Argentinie en Chili. Aan het einde van het kanaal staat een vuurtoren alenig op een eilandje. Het einde van de wereld. Jules Verne werd hierdoor geïnspireerd en schreef erover. De originele vuurtoren staat alleen in het museum in het durp. Whatever. Cormoranes (soort vogels), zeeleeuwen, de hele bende. Alleen de penguins zijn me door de neus geboord, maar die zie ik ergens anders nog wel. Hoop ik. Hele tocht buiten op het winderige dek gestaan. Fantastisch. Blij met mijn winddichte jack en wind-water-hufter proof g1000 superbroek. Lekker bouncen op de golven.
Klein kouwtje gevat. Voor de gein even naar het ziekenhuis geweest in het dorp (geen zorgen, ben omringd door doktoren op sabbatical). Voor 20 pesos, nog geen 4 euro heb je een consult met een dokter. Even inschrijven aan de balie en… Huh? Patiënt: ‘Burgemeester van Utrecht’. Lach onderdrukken. Super. Sorry Aleid. Je staat officieel ongeschreven als patiënt @ world’s end. Enfin. Op dokter’s advies dagje chillen (laatste dag), van die roze rakkers slikken en slapen. Prima teken ik voor. Zit nu, net als alle andere dagen hier, met een flesje rode wijn rond lunchtijd. Heerlijk.
Afgelopen dagen wezen kanoën, trekken (als in wandelen 
en 4×4 offroad rock’n'roll. Wandelen en bootje varen was echt schitterend. Geweldige natuur, hoewel niet divers, fantastisch mooi. Onze gidsen blijken al 8 jaar vrienden en komen elk jaar naar Ushaia om dit soort tochten te maken. Na twee uur kano varen en twee uur wandelen en bessen en indianenbrood (paddestoelen) knagen is het tijd voor het echte werk tijdens de lunch. Vleesch en wijn. En daar doen deze ruige knullen niet zuinig mee. De neus een flessie rood, een flinke biefstuk, spies kip/bacon met groente en een choripan (broodje superworst). Goeiedag zeg. Of ik nog meer wil vraagt de oermensch met bereklauwen en piratenbaard. Vriendelijk bedankt. En of ik heb liggen ronken in de bus terug.
De dag erna (9 oktober) stond een 4×4 offroad adventure gepland met een heuse landrover. Zitten en kijken. Eerste stuk in ieder geval wel. We reden met 3 trucks. Mijn verwachting was een leuk tochtje met klein show elementje erin. Oeh, door het water, oeh, we lijken wel vast te zitten, oeh, komen we die heuvel wel op. Niets van dat alles. Deze gasten reden zo hard als ze konden minutenlang door de oever van het meer, scheurden rakelings langs bomen en rotsen en knalden dwars door iedere modderpoel. Leuke honeymoon voor dat Spaanse koppel naast me. Dit was echt rock’n'roll. Mooi over de intercom ouwehoeren over het mooie, maar minderjarige meisje in de andere Defender. Dat we het allemaal konden vergeten, schreeuwde haar vader. Haha. Tegen het einde van de tocht werd duidelijk dat deze jongens geen showtje weggaven. Dit was serieuze shit. Twee van de drie trucks zaten finaal vast in de modder. Na een boel gedoe met lieren en duwen kwamen ze eindelijk los. Niet zonder gevolgen. Na een paar honderd meter rijden leek onze wagen te exploderen. Transmissie finaal naar de galemiezen. Totaled. Right. Dit zijn geen grappen. Maar wel supermooi om mee te maken. Alle avonturiers werden in de andere twee trucks overgeladen en 2 amigo’s bleven achter met een fles wijn en water, om te wachten op hulp. Awesome. Of ik zin had mee te gaan naar een optreden van vrienden van hun op zaterdag avond. Yes boys. Catch you later!
Een vijftal foto´s. Rest volgt bij betere verbinding:
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/UshaiaTerraDelFuegoArgentina#
Tagged as:
4x4,
boat,
terra del fuego,
trekking,
ushaia