Principes zijn onhandige dingen. Daar ze in de meeste situaties een handvat bieden om het vormen van een mening, het nemen van een beslissing of het verrichten van een bepaalde actie te vereenvoudigen, kunnen ze in de praktijk vaak onhandig blijken. Zeker als je alleen reist zijn principes onhandige reisgezellen. Een voorbeeld: in principe zou ik alles met de bus doen. Lange afstanden, maar dan zie je nog eens wat. Ben krap 10 dagen onderweg en daar is het eerste dilemma al: van Ushaia naar El Calafate. Minimaal 14 uur met de bus hobbelen over onverharde wegen versus een ontspannen vlucht van 55 minuten voor 30 euro meer. Dag principe. Dahaag. I’m running a tight schedule here. I have to be in Santiago by the end of the month. So much to see, so much to do. So little time. Nu maar hopen dat Argentinie echt het duurste land is, dan kan het straks alleen nog maar mee vallen. Fijne van alleen reizen is dat je per dag je planning helemaal om kan gooien, mocht je dat willen. Als je dingen verprutst is er ook maar één persoon die je er op kan aanspreken. Mooi voorbeeld hiervan was het Scandinavische drietal dat in het hostel in Ushaia verbleef. Na mijn verhalen over hoe geweldig Buenos Aires wel niet was begonnen zij allemaal vreselijk te klagen over de prijzen in de hoofdstad. Allemaal duur en vreselijk overgewaardeerd. De geëmancipeerde kenau van het stel had blijkbaar alles uitgezocht en had een hotel geboekt voor 45 dollar per persoon per nacht. Wow. Ter vergelijking, ik betaalde nog geen 7 dollar. Eten was er ook vreselijk duur en ze waren overal maximaal afgezet (misschien een klein beetje Spaans leren?). De sfeer bij het drietal werd nog beter toen ik vertelde wat ik zo’n beetje had betaald voor eten e.d. Human reactions are priceless. Mijn vliegtuig vertrekt. Bye bye Ushaia…
En krap 45 minuten later zit ik in een verlaten restauratie op het vliegveld van Rio Gallegos, midden in de woestijn van Santa Cruz, Patagonië. De vlucht was weer schitterend. Naast me zat een stralend zwangere jongedame van 24, genaamd Julia, wiens deinzende boezem tegen de achtergrond van het witte berglandschap een onvergetelijk afscheid van Terra del Fuego maakten. Ze was nog maagd. Wat vliegen betreft dan. Ze oogde anders bijzonder op haar gemak. Misschien kwam dit door de smalle geribbelde lolly die ze onophoudelijk over haar sensuele lippen liet glijden. Ik zat er -ondanks dat het misschien wel mijn honderste vlucht was- een stuk minder rustig bij. Enfin, ik moet weer gaan. Het allerbeste lieve Julia en als je net zo relaxed doet tegen je kleine wordt het een schat van een kind. Besitos!
Tagged as:
Argentinie,
patagonie,
terra del fuego,
vliegtuig
Na alle bachanalen in Buenos Aires is het in Ushaia tijd voor een ultra-outdoor-uitbrak-marathon van 4 dagen. Voor dag 1 stond een boottocht over het Beagle kanaal op het programma. De scheidslijn tussen Argentinie en Chili. Aan het einde van het kanaal staat een vuurtoren alenig op een eilandje. Het einde van de wereld. Jules Verne werd hierdoor geïnspireerd en schreef erover. De originele vuurtoren staat alleen in het museum in het durp. Whatever. Cormoranes (soort vogels), zeeleeuwen, de hele bende. Alleen de penguins zijn me door de neus geboord, maar die zie ik ergens anders nog wel. Hoop ik. Hele tocht buiten op het winderige dek gestaan. Fantastisch. Blij met mijn winddichte jack en wind-water-hufter proof g1000 superbroek. Lekker bouncen op de golven.
Klein kouwtje gevat. Voor de gein even naar het ziekenhuis geweest in het dorp (geen zorgen, ben omringd door doktoren op sabbatical). Voor 20 pesos, nog geen 4 euro heb je een consult met een dokter. Even inschrijven aan de balie en… Huh? Patiënt: ‘Burgemeester van Utrecht’. Lach onderdrukken. Super. Sorry Aleid. Je staat officieel ongeschreven als patiënt @ world’s end. Enfin. Op dokter’s advies dagje chillen (laatste dag), van die roze rakkers slikken en slapen. Prima teken ik voor. Zit nu, net als alle andere dagen hier, met een flesje rode wijn rond lunchtijd. Heerlijk.
Afgelopen dagen wezen kanoën, trekken (als in wandelen 
en 4×4 offroad rock’n'roll. Wandelen en bootje varen was echt schitterend. Geweldige natuur, hoewel niet divers, fantastisch mooi. Onze gidsen blijken al 8 jaar vrienden en komen elk jaar naar Ushaia om dit soort tochten te maken. Na twee uur kano varen en twee uur wandelen en bessen en indianenbrood (paddestoelen) knagen is het tijd voor het echte werk tijdens de lunch. Vleesch en wijn. En daar doen deze ruige knullen niet zuinig mee. De neus een flessie rood, een flinke biefstuk, spies kip/bacon met groente en een choripan (broodje superworst). Goeiedag zeg. Of ik nog meer wil vraagt de oermensch met bereklauwen en piratenbaard. Vriendelijk bedankt. En of ik heb liggen ronken in de bus terug.
De dag erna (9 oktober) stond een 4×4 offroad adventure gepland met een heuse landrover. Zitten en kijken. Eerste stuk in ieder geval wel. We reden met 3 trucks. Mijn verwachting was een leuk tochtje met klein show elementje erin. Oeh, door het water, oeh, we lijken wel vast te zitten, oeh, komen we die heuvel wel op. Niets van dat alles. Deze gasten reden zo hard als ze konden minutenlang door de oever van het meer, scheurden rakelings langs bomen en rotsen en knalden dwars door iedere modderpoel. Leuke honeymoon voor dat Spaanse koppel naast me. Dit was echt rock’n'roll. Mooi over de intercom ouwehoeren over het mooie, maar minderjarige meisje in de andere Defender. Dat we het allemaal konden vergeten, schreeuwde haar vader. Haha. Tegen het einde van de tocht werd duidelijk dat deze jongens geen showtje weggaven. Dit was serieuze shit. Twee van de drie trucks zaten finaal vast in de modder. Na een boel gedoe met lieren en duwen kwamen ze eindelijk los. Niet zonder gevolgen. Na een paar honderd meter rijden leek onze wagen te exploderen. Transmissie finaal naar de galemiezen. Totaled. Right. Dit zijn geen grappen. Maar wel supermooi om mee te maken. Alle avonturiers werden in de andere twee trucks overgeladen en 2 amigo’s bleven achter met een fles wijn en water, om te wachten op hulp. Awesome. Of ik zin had mee te gaan naar een optreden van vrienden van hun op zaterdag avond. Yes boys. Catch you later!
Een vijftal foto´s. Rest volgt bij betere verbinding:
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/UshaiaTerraDelFuegoArgentina#
Tagged as:
4x4,
boat,
terra del fuego,
trekking,
ushaia
Volgens mij is er van alles mis gegaan bij het posten van het laatste verhaal. Alle avonturen werden zelfs wordpress te extreem. Kan ik wel inkomen. Zal voor het idee een opsomming van steekwoorden maken om de sfeer te schetsen: chilenas, salsa @ 3 am, exploding sunday afternight, sleep deprivation, on the brink of collapse, Quilmes, empanadas, mas carne, invitation to Santiago, rockstar friends, friends in Rio, contacts in Ecuador, trip back to Buenos Aires in november to see 8chi and watching 300 with Esteban. He fell in love with king Leonidas heb gisteren in 5 talen gesprekken gevoerd. Spaans gaat als een trein. Nu na 5 dagen kan ik me al goed verstaanbaar maken in het Spaans. Gisteren een heel gesprek in het Spaans gevoerd met een Joegoslaaf. Zijn broer heeft een bar met zwembad in iguazu. Of ik zin had om daar bier te komen drinken. Yep. Mooiste karakter in het hostel was de straatclown van in de 60. Al 10 jaar op pad in wereldsteden om balonnen te vouwen voor kinderen over de hele wereld. Echt geweldig. Hij vond dat ik een heel goede beslissing had gemaakt om deze reis te maken en hoopte dat zijn eigen zoon ook nog eens tot dat inzicht zou komen.
Entonces, er zullen nog wel meer vlagen van herinneringen in de loop van de tijd worden bijgeschreven. Op naar het einde van de wereld. Voor nog geen 4 piek met de axi taxi naar het vliegveld. Vliegen is zo fijn. Martha van Aerolineas Argentinas voert me de hele weg bier en tegen het einde van de vlucht verschijnt daar de aars van de wereld buiten het bevroren raampje in de vorm van een schitterende bergpartij: de uitlopers van de Andes. Welcome to Ushaia.
Dit is wel even andere koek dan BA. Merk dat ik een beetje moeite heb met het indammen van mijn energielevels: storm als eerste het vliegtuig uit en storm een deur door op weg naar de plee. Trek in een wilde beweging de eerste deur open en kijk recht in het geconcentreerde gelaat van een Argentijnse schone. Gekrijs viel mij ten deel. Oeps. Sorry. Opnieuw… En daar gaan we.
Hostel is een schim van het paleis in BA. Een paradijs voor kluskoningen. Net als de rest van het dorp trouwens. Denk dat die jongens hier aardig wat te verduren hebben met de constante harde wind en de ruige zee naast de deur. Maar de zon schijnt en de lucht is strakblauw. Beter kon niet. De lente was vandaag begonnen werd mij verteld. Bof ik maar weer. Op het programma voor de komende dagen staat een trekking/kano tocht en een 4×4 offroad avontuur. Het kan niet op.
Tagged as:
terra del fuego,
ushaia