Het idee was om nog een verhaal over de Galapagos eilanden te schrijven, maar de eerste dag in Cali bracht direct genoeg spektakel om over te schrijven.
Het doel was om, op advies van mijn nieuwe Mexicaanse reismaat Antonio naar San Crispiano te gaan. Daar zou een schitterende rivier zijn om te zwemmen, maar de grootste attractie bleek de rit er naartoe.
Aangekomen in het dorpje Zaragoza dienden we eerst de kolkende rivier over te steken. Dit kon via een loshangend touwbruggetje met veel gaten en losliggende planken waar op het moment van oversteken tenminste 30 andere mensen op aan het wiebelen waren. Opvallend waren de vele gereedschappen die deze mensen met zich meedroegen en al snel werd mijn vermoeden bevestigd dat dit allemaal goudzoekers waren. Opvallend was dat in tegenstelling tot Cali hier uitsluitend negers rondliepen. Hun voorouders zijn uit Afrika naar Colombia gebracht als slaven om te werken op de diverse plantages en er lijkt weinig te zijn veranderd sinds die tijd. Na de touwbrug te hebben overleefd stonden we bij een spoorweg die ons en de goudzoekers dieper de jungle in kon brengen.
Het transportmiddel dat hiervoor wordt gebruikt is één van de meest vindingrijke, spectaculaire én meest gevaarlijke die ik ooit heb gezien: Een lorry van hout, gelijkend op een pallet, met kleine gelagerde wieltjes en een gammel bankje, die wordt aangedreven door een heuse motorfiets. De motorfiets is op lompe wijze aan de lorry gemonteerd en het achterwiel rust op de rails om zo de lorry aan te drijven en -zo bleek even later noodzakelijk- te kunnen remmen. De zelfgebouwde vehikels werden bestuurd door enorme booskijkende negers met dusdanig gespierde lichamen dat de stoerste knullen in de Bijlmer er gillend voor weg zouden rennen en de soldaten van koning Leonidas er huilend van in hun kleine rode broekjes zouden plassen. Laten we stellen dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Gelukkig wilde mijn Mexicaanse reismaat de onderhandelingen over de prijs op zich nemen, zodat ik alleen alle priemende blikken van alle aanwezige goudzoekers hoefde te ontwijken. De aangewezen persoon om ons naar het paradijsje in de jungle te brengen zag echter geen enkele reden om minder dan het dubbele tarief te vragen en na veel staren, praten en wachten hebben we hier tenslotte mee ingestemd.
Zonder moeite tilde de reus zijn zware motorfiets-lorry op de rails en na plaats te hebben genomen voor op het gammele bankje kon de rit beginnen. De rit die volgde maakt iedere achtbaan tot kinderspel. Vol gas joeg onze bestuurder zijn machine over de stalen rails en bij elke bocht was het vasthouden geblazen. Het gammele bankje schoof vrolijk heen en weer op de houten planken en het was verstandig om de teentjes in de gaten te houden, opdat ze niet tussen de kleine metalen wieltjes en de rails terecht zouden komen. Na nog geen paar minuten rijden gebeurde het onvermijdelijke en moesten we na een blinde bocht vol in de ho-ijzers om te stoppen voor een tegenligger die met eenzelfde noodgang ons tegemoet kwam. Hierop volgde een spelletje wie-tilt-zijn-lorry-van-de-rails dat nog vaak werd gespeeld tijdens de rit. Meerdere lorry’s en vehikels met meer mensen hebben voorrang, maar ook dan is het een kwestie van wederom staren, praten en wachten. Één van de partijen verzoekt vervolgens zijn passagiers af te stappen en tilt vervolgens met gepaste tegenzin zijn machine van de rails. Opvallend bij de interacties tussen de verschillende chauffeurs was de vraag wanneer de trein kwam. “WAT?!” Er bleek ook nog eens om de zoveel uur een trein met hoge snelheid over de rails te jagen, waarvan niemand precies wist op welke tijdstippen en van welke kant. Een beetje Indiana Jones was het wel.
Uiteindelijk zijn we zonder grote problemen aangekomen in San Crispiano en konden we nog nagenietend van de rit naar de rivier lopen voor een verkoeling. Op weekdagen was het keienstrand langs de rivier blijkbaar lekker rustig en de enige aanwezigen waren een lokale schoolkinderen. Een vijftal jongens en meisjes van ongeveer 11 jaar oud keek een beetje vreemd toen de bebaarde Mexicaan en mijn persoontje het strand betraden. Onderstaand een letterlijke vertaling van het gesprek dat volgde. De inhoud is niet geschikt voor jonge lezertjes (uit Nederland althans):
Marten: “Hoi.”
Meisje (11): “Hoi. Neuk jij met jongetjes?”
Marten: “Eeh… Nee meisjes, hoezo?”
Meisje (11): “Waar zijn jullie meisjes dan?”
Marten: “Niet hier.”
Meisje (11): “Oh.” (kijkt bedenkelijk) “Maar dan kun je wel met mij neuken, want ik ben een meisje!”
Jongetje (12): “Ja, ik heb haar ook al geneukt, ha ha!”
(meisje petst het joch giechelend in z’n smoel)
Marten: “…”
Niet verwonderlijk natuurlijk dat je er zo vroeg bij bent, als pa en ma de hele dag aan het werk zijn en jij met al je vriendjes en vriendinnetjes de ganse dag halfnaakt door de jungle loopt, maar toch. Na een verder rustige middag badderen zijn we vermoeid weer huiswaarts gekeerd. Hallo Colombia!
Tagged as:
jungle,
sex,
trein
On the end of a beautiful day two bulls, one old, the other young, stood on a hilltop overlooking the green valley below them. In the valley a great number of goodlooking cows were resting after a day of grazing on the green hills. “Wow”, said the young bull excited to his older friend, “they really look amazing today!” The old bull agreed and nodded in silence. “Let’s run down and fuck one!” yelled the youngster, trampling impatiently. The old bull shook his big head and after a while replied wisely: “No my young friend, we are going to walk down and fuck them all!”
Tagged as:
sex,
stier
In Nederland denken we allemaal heel tolerant en ruimdenkend om te gaan met sex en onze vrijheden. Enter Buenos Aires. In deze stad mag iedereen doen en laten wat’ie wil, met wie of wat dan ook, waar dan ook, zolang je er anderen maar niet mee lastig valt. Overal lopen halfnaakte mensen op straat. Overal staan/zitten/liggen personen, man/vrouw, man/man, vrouw/vrouw, hond/kat te zoenen en vrijen: op straat, in parken, in clubs, in de metro en in hostels. Om mensen makkelijker bij elkaar te brengen (homo/hetero) is er bij bars en clubs vaak aangegeven per avond welk publiek er gewenst is. Dit betekent niet dat er bijvoorbeeld alleen homosexuele beren komen die avond, maar wel overwegend. Esteban is gay, maar geen flikker. Daar heeft’ie zelf ook de pleuris aan. Houdt van voetbal, bier en vleesch en is moederziel alleen geboren, omdat Argentinie op dat moment de wereldtitel op Nederland veroverde. Dit WK leverde ons geen wereldtitel, maar wel de zeer respectvolle bijnaam ‘La naranja mechanica’ op, de oranje machine. Dit terzijde.
Esteban heeft me veel uitgelegd over de vele verschillen in sexuele voorkeuren van Argentijnen in Buenos Aires. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier te vinden. Iedereen kan hier aan zijn trekken komen, van wolven, beren en slagers, tot chasers en vampiers. Er ging een wereld voor me open. Zaterdagavond zou één van de grootste, bekendste en meest extreme gay clubs van Buenos Aires (en dus van Zuid Amerika) heropend worden door de nieuwe eigenaar. Deze had zojuist 8 miljoen dollar geïnvesteerd in de werkelijk enorme historische villa uit de 18e eeuw: Palacio Alsina nueve quarante (Paleis van de Zonden).
Esteban wilde er graag heen en vroeg of ik hier ook naartoe wilde. Na zijn verzekering dat er ook echt genoeg hetero chicas zouden zijn, stemde ik uiteraard in. Leid de weg, je hebt me nog nooit teleurgesteld. Entree was strikt op uitnodiging, maar de ex-vriend van Esteban (een zogenaamde ‘grizzlybeer’) is een bekende in de gay scene van BA en kon uitnodingen voor ons regelen. Omdat ons hostel super centraal ligt konden we er lopend heen. Ideaal. 1 uur binnen, geen fuck te doen. Superduur, want 5 euro voor een bier. Dan maar vodka Speed drinken, een soort Red Bull, tevens eigendom van de eigenaar van de club. Ik heb twee uur lang vanaf de ballustrade op de eerste verdieping onder de begeleidende teksten van Esteban mijn ogen uitgekeken naar al het volk dat de club binnen kwam stromen. Mooie mensen, extreme mensen, halfnaakte mensen. De crème de la crème van de BA gay scene had zich rond de klok van 3 in dit huis van Lucifer verzameld voor een exploding night. Gemaskerde (uiteraard halfnaakte) dansers en danseressen. Extreme travestieten en transsexuelen, lesbische fotomodellen en veel, heel veel homo’s. Ik ben niet 1x aangesproken. Wel 6x op de foto gezet. Magazines en populaire websites met plaatjes van feesten en mooie mensen. Das dan wel weer een veer in je reet. Esteban zei dat homo’s je niet aanspreken als ze zien dat je 1) met een andere vent staat 2) er als een echt hetero uitziet. Een tikkeltje onzeker hoopte ik op het laatste. Na de zoveelste vodka Speed stond er bij onze inmiddels vertrouwde spot op de ballustrade plots een heel fijne Argentijnse jongedame. Het blijft natuurlijk een vleeskeuring in een dergelijke disco: ze was snoeilekker. Na samen een stuk van een live performance te hebben aangezien en hier wat koetjes en kalfjes over te hebben gesproken keek ze me aan en zei: “volgens mij ben jij de enige mannelijke hetero vanavond.” - Goddank. Mijn sexuele geaardheid straalt er zelfs in een club met 2000 flikkers nog vanaf. Hoe groot wil je je ego en zelfvertrouwen hebben? Esteban heeft haar in vogelvlucht over onze korte, maar intensieve vriendschap bijgepraat, waarna we heerlijk hebben staan housen (ik merkte dat ik toch wel iets stiller had gestaan dan anders). De ene live performance volgde de ander op, de een nog gekker dan de ander. Hoogtepunt was toch wel een dansact met flikkerende lichtpakken door de hele tent heen (4 verdiepingen). Daar had zelfs de reuzetravestiet met pauwveren en extreme make-up niets tegen in te brengen.
Het was inmiddels al weer rond vijven en mooi geweest. De voetbal ervaring van die middag had ook zijn tol geeist en het was tijd om te rusten. Na een kleine tongtango met de fijne dame werd het tijd om dit extreme gekkenhuis te verlaten. Wat een leven.
1Love
Tagged as:
buenos aires,
club,
sex