Om de één of andere reden bevalt Paraguay me erg goed. De weinige reizigers die er komen blijven meestal 2 dagen om vervolgens door te trekken naar een aantrekkelijker land. Eerlijk is eerlijk, Paraguay heeft weinig spectaculairs te bieden. Dit heeft deels te maken met de bereikbaarheid van de dingen die er wel te zien zijn. De tactiek van een tijdje op dezelfde plek blijven en vanuit daar trips maken bevalt goed en aangezien het doordeweek een dooie boel is in Asunción ben ik met wat advies van het hostel en met behulp van de schaarse informatie in de reisgids de binnenlanden van Paraguay ingetrokken. Alle informatie die je krijgt klopt hoe dan ook niet. Grote, internationale buslijnen nemen alles serieus, maar hoe dieper je het binnenland intrekt hoe vager het allemaal wordt. Heerlijk. Aldus 7 uur in een soort verragde boemelbus gezeten die om de 100 meter stopt om iemand in of uit te laten stappen. Ah kijk, in theorie doet de bus er 4 uur over, maar als je op deze manier te werk gaat duurt het inderdaad allemaal wat langer. Kwestie van rustig aan doen (want veel te warm voor opwinding) en zien waar de bus strandt. Heeft wat tijd nodig om je aan een dergelijke leefstijl aan te passen, maar het werkt bijzonder rustgevend. Leuk om te zien dat er genoeg reizigers zijn met weinig tijd en een strak schema die de hele reis met een zorgelijke blik volbrengen. Die komen lekker uitgerust weer thuis.
Aldus aangekomen in Santa Rosa bij het ‘busstation’ – een boom in het centrum van het stofrode dorpje. Allerlei mensen die petjes, zonnebrillen, knipmessen, zaklampen, kettinkies, opblaasbare zwembaden (?) en voetballen verkopen. No, gracias, tengo uno. De enige bus die ons (mijn vreselijke Finse reisgenote voor die trip – denk aan een weerzinwekkende, monotoon pratende communist met afwijkingen en aanstellerige aandoeningen) naar de eindbestemming – Laguna Blanca – kon brengen was zojuist vertrokken. Twee opties; 3 uur in de brandende zon wachten of met een rammend dure taxi naar Laguna Blanca crossen, 30 kilometer verder. Met de taxi dus. The best 30 dollar spent till date. Bijna een uur rally rijden door de binnenlanden van Paraguay. Super mooi! (Finse uiteraard wagenziek).
De tevens moeilijk te bereiken Jezuiten missies bevinden zich in de buurt van Encarnación. Met de stampvolle nachtbus 5 uurtjes tuffen om vervolgens keurig met de zonsopgang de terminal van dit grensstadje binnen te rijden. Er waren verhalen op het nieuws over hevige regenval en overstromingen, maar dit is voor het eerst dat ik met eigen ogen compleet overstroomde straten en gebouwen heb gezien. Heel bizar, want een deel van de stad is absoluut ontoegankelijk (ja, zwemmend). Gelukkig was het droog toen ik aankwam en heb direct voor een paar cent een bus weten te regelen naar de ruïnes van de Jezuiten, 20 kilometer verderop. Indrukwekkend om rond te lopen op dit terrein met bijna 400 jaar oude gebouwen. Er is op de site zelf maar weinig informatie te vinden, dus ben ik de dag ervoor het wereldwijde web opgedoken om de wiki van deze ruïnes door te spitten. De jezuiten die hier zijn geweest hebben een zeer sterke invloed op de oorspronkelijke bevolking van Paraguay gehad, maar hebben er tevens voor gezorgd dat de tweede officiële taal nog steeds Guarani is, omdat ze het woord van de Heer in Guarani (de inheemse taal) naar de indianen brachten.
Deze vervlechting van nieuw en oorspronkelijk is nog steeds zeer levendig in de huidige samenleving: Iedereen spreekt zowel Spaans als Guarani, maar nog mooier werd dit geillustreerd door mijn bezoek aan de kathedraal van Ka’acupe in de gelijknamige plaats een uur rijden van Asunción. Vivi en haar vriendinnetjes bleken allen religieus te zijn en namen me mee op een soort jaarlijkse bedevaart naar deze kathedraal, waar de heilige Maagd van Ka’acupe resideert. Deze belangrijkste heilige van Paraguay viert haar dag op de achtste december en negen dagen daaraan voorafgaand bidden de Paraguayanen elke dag speciaal voor haar. De eerste dag van die negen (op 29 november dus) trekken duizenden mensen te voet of, zoals in ons geval, per auto in bedevaart naar dit kleine dorp om zich tot de heilige Maagd te wenden. Heel bijzonder om dit van zo dichtbij mee te maken en er aan deel te nemen. En dan opeens schalt de autoradio: “deze week op 3FM exclusief het nieuwe album van Juanes” – ik dacht even dat ik gek werd in die auto tussen de kwekkende dames. Gekopieerde CD van de 3FM website geplukt. Bizar intermezzo. In de koepel van de grote kathedraal staat ook de ontstaansgeschiedenis van de Maagd. In een gigantische muurschildering zijn de Jezuiten te zien, die hun missies bouwen en de inheemse bevolking bekeren. Na allerlei moeilijkheden krijgt een opperhoofd van de indianen een openbaring en aan hem verschijnt de heilige Maagd van Ka’acupe. Het opperhoofd begint als een gek aan een houtsnijwerk van de Maagd te klussen en de Jezuiten zien dit als een teken dat het woord van God geland is bij de indianen. Het beeld komt vervolgens met vele omwegen in de nieuwe kathedraal terecht en geldt vandaag de dag als de heiligste plek in Paraguay. Interessant om de plek te hebben bezocht waar het allemaal begonnen is en om te zien welke impact dit heden ten dage nog heeft op het dagelijks leven van de inwoners. Wederom was er geen toerist te bekennen bij dit hele spektakel, dus ik ben de dames zeer dankbaar dat ze mij hier mee naartoe hebben willen nemen. Als afsluiter nog naar de Bijbelshop geweest met de hele club om diverse parafernalia te scoren. Ik heb een aantal kaartjes met gebeden van de belangrijkste heiligen als aandenken gekocht, welke later nog door een priester met heilig water zijn ingezegend, evenals mijn persoontje en het Nederlands elftal (la Naranja Mequanica). We zitten dus gebakken voor het WK. Kost wat, maar dan heb je ook wat…
Paraguay was schitterend, maar de tijd is aangebroken om dit hoofdstuk af te sluiten en dit schitterende land vaarwel te zeggen en mij in het volgende avontuur te storten. Op naar Bolivia!
Post Scriptum
Vivi en haar nichtje waren zo aardig om me naar het vliegveld te brengen. Halverwege onze rit raakt een achterwiel (voor de geïnteresseerden: het rechterachterwiel) een vreemde hobbel met een sissend geluid als gevolg. Klapband? Als we bij het tankstation 3 meter verder stoppen om te kijken wat er aan de hand is, blijkt er een complete schroevendraaier als een piercing door de band te zijn geramd. Gelukkig weet de pompbediende hier wel raad mee en gaat als een dolle aan de slag. 15 minuten later vervolgen we onze weg richting vliegveld met de bandjes netjes op spanning alsof er niets gebeurd is. Wat een heerlijk land. Tot weerziens!
{ 2 comments }