Om de stad te verkennen heb ik een fietstocht door de stad gemaakt over een aantal van de fietspaden die de stad rijk is (340km!), begeleid door mijn fantastische gids, genaamd Juan. De vrolijke Colombiaan zwierde vrolijk over de grootste kruispunten, waarna ik hem met Utrechtse behendigheid moeiteloos wist te volgen. De totaal onwetende Pruis die deel uitmaakte van ons gezelschap had op ieder kruispunt vijf minuten nodig om moed bij elkaar te rapen alvorens de oversteek te wagen. Via vierbaanssnelwegen, diverse achterbuurten en parken kwamen we aan bij de vrijhaven van Colombia: de publieke universiteit van Bogota. Een campus terrein waar je zelfs je fiets laat inchecken, omdat het gehele terrein vrij is van de alom gevreesde politie. De onvoorstelbare hoeveelheid politiek getinte graffiti op alle gebouwen wijst op de onvrede die heerst over de huidige stand van zaken.
Hij heeft op het grote plein in een halfuur het complexe conflict in het land uit weten te leggen. Om de Colombianen en hun te begrijpen is het noodzakelijk om de situatie te begrijpen. Erg actueel, want dit weekend zijn er, wederom op zondag, verkiezingen voor de Kamer en de Senaat. Het paleis van de president in de binnenstad wordt om die reden al wekenlang streng bewaakt.
De regering in Colombia wordt gedomineerd door de schatrijke minderheid, waarvan een aantal families toevallig ook in het bezit zijn van de belangrijkste krant (El Tiempo), de twee publieke TV zenders en een zootje radiozenders.
De oppositie die pleitte voor gelijke rechten heeft zich na tegenvallende politieke resultaten georganiseerd in verschillende guerilla groeperingen om middels dreiging, geweld en aanslagen de regering tot verandering te dwingen. Het regeringsleger en de nationale politie kregen opdracht om de guerilla’s te bestrijden. Om de gewapende opstand te kunnen financieren grepen de guerilla groeperingen echter naar steeds extremere middelen. Naast de narcoticahandel waren ook kidnappings van familieleden van rijke politici voor losgeld aan de orde van de dag. Vele rijke families lieten dit niet over hun kant gaan en huurden privé legertjes in om de guerilla’s actief op te sporen en uit te roeien. Deze paramilitaire groeperingen opereren op hun eigen wetsloze houtje en vormen zodoende ook een gevaar voor de bevolking.
Naast het bestrijden van de guerilla’s worden de paramilitairen namelijk ook ingezet om terreur te zaaien onder de bevolking en zodoende complete dorpen onder druk te zetten om voor een bepaalde partij of persoon te kiezen tijdens de volgende verkiezingen. Dit uiteraard in navolging van de guerilla’s, die hier al jaren mee bezig waren. Deze verbluffende geschiedenis en actualiteit (want het is dus nog aan de orde van de dag), doet een mens even stil worden.
Onvoorstelbaar om te beseffen dat een land zó schitterend en een bevolking zó vriendelijk al jaren onder het juk van deze ellende gebukt gaat. Geen leuke verhalen ditmaal, maar die volgen snel weer!
{ 2 comments }