Posts tagged as:
Het heeft even mogen duren, maar dankzij de busterminal in La Paz staan ze eindelijk op de lijn: De fotos van Potosi en Uyuni. Plezier!
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/PotosiBolivia?feat=directlink
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/UyuniBolivia?feat=directlink
Na wat zwoegen achter het beeldscherm staat ook een selectie fotos van de Estancia online. Welcome to the jungle…
http://picasaweb.google.com/m.h.wilmink/EstanciaMercedesBolivia?feat=directlink
{ 2 comments }
De volgende dag werd ik na een rustige diepe slaap vroeg in de ochtend wakker. Mijn kamergenoot Pastor was er blijkbaar al vandoor, want zijn bed was leeg en de klamboe hing er netjes opgerold boven. Iets met vissen hoorde ik later aan het ontbijt. Dit ontbijt bestond dus uit opgebakken pekelvlees dat ik buiten had zien drogen. Bij wijze van smaakverfijning is gedroogde yuca wortel toegevoegd aan het gerecht. Dit is een soort poeder met een nogal bijzondere, ziltige smaak. Direct na het ontbijt kwamen ergens uit het bos rondom het meer drie werkers met een grote lach op het gezicht en een emmer in de hand teruggelopen naar de boerderij. Op een zorgvuldig uitgekozen plek in het gras werd de emmer leeggekieperd en op de grond lagen ongeveer 30 versgevangen legendes: piranha’s. Onmiskenbaar met de agressieve ogen en rijen kleine, vlijmscherpe tanden. De werkers begonnen lustig de vissen schoon te maken. Dit was onze lunch voor vandaag!
Tijd om de rest van de koeien te vaccineren. Wilmink had de nobele taak om het hek van de loopgraaf te openen en te sluiten om de koeien en stieren binnen te laten. Hekje open, 5 koetjes naar binnen, hekje dicht, een kind kan de was doen. Na een uur hekje open, hekje dicht wordt je dorstig, om er dan achter te komen dat de enige drank voorhanden bestaat uit het slootwater gemengd met… dat vreemde ziltige yuca spul. Het lest de dorst uitstekend, het is bijzonder voedzaam, maar lekker is anders. Time for lunch! Er stond gekookte piranha op het menu. Dit is toch wel een bijzonder visje om te eten en de legende uit de Amazone laat zich niet makkelijk verorberen, want het lijfje is vergeven van de minuscule graatjes, die het eten tot een vermoeiende bezigheid maakt. De smaak is echter geweldig en later die dag zouden we wellicht nog meer piranha eten. Na de lunch werd mij door een werker nog een krokodil in de armen gedrukt: kijk die heb ik net gevangen! Een week ervoor hadden twee werkers een ratelslang gedood die een aantal koeien had aangevallen. De staart hadden ze als troffee bewaard om aan ons te laten zien. De ratelstaart bestond uit 14 delen, wat betekende dat de slang 14 jaar oud was. De werkers wilden de staart niet bewaren, omdat ze in hun bijgeloof meenden dat de slang op een nacht terug zou komen voor zijn staart en de bezitter er van zou doden. Als ik wilde mocht ik de staart meenemen. Graag natuurlijk! Dat is een schitterend aandenken, naast de zelfontlede piranha kaak. Ik wil die ratelslang wel naar Nederland zien komen voor zijn staart…
Nadat de laatste koeien waren gevaccineerd werden rap alle spullen op de paard gepakt, want we moesten de pampa nog oversteken, om morgen op tijd weer met de boot terug te kunnen naar huis. Er stond de volgende dag schijnbaar nog een reunie feestje van Pamela’s oude school gepland. Het was al laat in de middag toen we aan de terugtocht begonnen, dus enige haast was geboden om voor het donker bij de boerderij aan de rivier aan te komen. Halverwege werd duidelijk dat dit niet ging lukken, want tegen het decor van een werkelijk fantastische zonsondergang stapten we door het hoge gras. Toen de zon onder de horizon was verdwenen verlichtte de halve maan ons pad in de plassen van de pampa. Slangentijd, zo verzekerde Pamela mij. Ah, gezellig. Enige momenten later stopte ze vlak voor mij en riep: “Cocodrillo!” - Recht onder mijn paard bevond zich een krokodil van anderhalve meter. De ogen van het beest fonkelden in het maanlicht. Na enkele seconden (het leken wel uren) schoot het prehistorische monster weg in het hoge gras. Dat was angstaanjagend dichtbij, gezien mijn paard niet de grootste was en tot zijn knieen in de modder stond. Zullen we doorlopen jongens?
Gelukkig kwamen we niet lang daarna in het pikkedonker aan bij de estancia aan de rivier. Overleefd! Een heerlijk glaasje chicha hadden we wel verdiend. Ook deze bruine dorstlesser had een bijzonder smaak. Denk aan een pak speculaas dat in het water heeft liggen weken en voeg daar nog wat suiker aan toe en je komt aardig in de buurt. Het avontuur met de krokodil had hongerig gemaakt en gelukkig stond er meer piranha op het menu, ditmaal gebakken. Na het wederom bijzondere maal werd met een glaasje cider geproost op de goed afloop van het hele avontuur, de mooie kerst en het nieuwe jaar. Het was inmiddels al laat geworden en onze boot vertrok vroeg naar huis. Tijd om de mand in te kruipen. Dag kikker, dag kakkerlak, dag krokodil, bedankt voor de fijne kerst!
{ 0 comments }
Voor iemand die nog nooit paard had gereden verliep de rit naar mijn mening en die van de aanwezige experts bijzonder soepel: Geen valpartijen en zelfs een kort stukje in draf op het lastige terrein van de pampa. Dit gebied is een soort drassig moeras met een flinke laag modder en bijzonder hoog gras. Het zal niemand verwonderen dat deze wildernis de ideale leefomgeving is voor gezellige dieren als de krokodil, de snapping turtle (de enkelhapper) en natuurlijk de Anaconda. Reden genoeg om op je paard te blijven zitten en de teugels met witte knokkels vast te houden. Zoals gezegd verliep de rit zonder problemen en na twee uren moeizaam stappen door de drek kwamen we aan bij een gigantisch meer met aan de oever in de verte ons schamele onderkomen voor de volgende volgende dagen: Estancia Mercedes.
De boerderij bestond uit twee houten hutten, gebouwd op de klei, met daken van palmbladeren. De ene hut had een slaapvertrek en een keuken, compleet met kippen, open vuur en lappen vlees. De andere hut had twee slaapvertrekken en een ruimte met een grote houten tafel: de eetkamer. Op deze boerderij leven een familie en enkele werkers het gehele jaar door, zonder elektriciteit, licht, stromend water, of enige vorm van luxe. Na aankomst werden de slaapvertrekken in gereedheid gebracht. Mij werd het grootste bed toegewezen, simpelweg omdat dit het enige bed was waar ik, diagonaal gelegen, net inpaste. Dit bed bestond uit een eenvoudige houten verhoging met een zak van stro als matras. Gelukkig hadden we nieuwe klamboes meegenomen, want de klamboe van mijn kamergenoot, de slome, peinzende werker Pastor, bevatte meer gaten dan een Edammer kaas. De kamer van Pastor was verfijnd ingericht met twee eenvoudige bedden en een tafel. De bezittingen van Pastor zijn in één adem te noemen, namelijk een mes, een lasso, een zweep, een piepschuimen koelbox, 4 blikjes tonijn, een busje olie en twee plastic zakken. Hallo Pastor, ik ben Marten uit Nederland en ik kom kijken hoe jij leeft. In mijn tas zitten onder andere twee iPods, muggenmelk, zonnebrand, een Opinel, een hele kicken zonnebril, honderd euro aan contante Boliviaantjes en een paar stukken plastic met ongelimiteerd krediet. Ja, een beetje opgelaten voelde ik mij wel.
Stromend water was ook hier niet aanwezig, dus er werd drinkwater uit het meer getapt. Om het water iets meer smaak te geven werd een beetje suiker en wat vruchtjes toegevoegd. De familie had uit voorzorg ook een paar flessen Pepsi meegenomen, mocht ik het water echt niet kunnen of willen drinken. Gelukkig was ik zo’n toffe peer dat ik gewoon meedronk en op een gegeven moment ga je het troebele water zelfs lekker vinden. De werkers waren dankbaar voor de Pepsi die zij op mochten drinken. Alle adviezen van reisorganisaties uit voorzorgsmaatregellievend Nederland ten spijt verliep het drinken van dit water voor vier dagen zonder enig probleem. Waarschijnlijk was dit water van de minste zorg voor het veroorzaken van ellende in het spijsverteringskanaal, gezien de met vliegen bevolkte lappen gepekeld vlees die buiten in de zon aan rekken hingen te drogen. Deze bleken de volgende dag voor het ontbijt te zijn, geserveerd in een mengsel van gedroogde yuca. Het is weer eens wat anders zo met Kerstmis!
Na de maaltijd van kip met rijst was het tijd voor de vaccinatie van de eerste groep koeien, zo’n duizend stuks. In een grote bak werden de koeien verzameld om ze vervolgens per vijf in een soort loopgraaf te leiden waar ze een spuit in de kont of nek kregen, waarna ze met behulp van een vernuftig systeem met draaibare hekken werden gesorteerd op koeien, stieren en novillos, de gecastreerde stieren die werden gefokt voor de verkoop, om uiteindelijk als steak te eindigen. Na een lange dag in het stof en de stront verlang je naar een warme douche en koud bier. Waarachtig, een warm bad was mogelijk! In de schemering werd ik met een waskom en een stuk zeep richting meer gedirigeerd, waar ik mij naar hartelust kon wassen. Ik sprong uiteraard vol enthousiasme in het meer, waarna ik fijntjes geattendeerd werd op de aanwezigheid van krokodillen, snapping turtles en piranha’s in het water. Met een zaklamp werd duidelijk gemaakt dat de krokodillen op enige afstand inderdaad mijn badtaferelen gadesloegen. Stond ik snel weer op de kade! Gewassen en wel stond er zelfs een koud bier klaar dat was meegebracht in de boot en op het paard. Met een schitterende sterrenhemel boven ons en een kakofonie van beesten op de achtergrond een perfecte afsluiting van een onvergetelijke eerste Kerstdag. Tijd om te slapen, want morgen wacht een lange dag!
{ 0 comments }