Het laatste wapenfeit in Lima was de nieuwjaarsreceptie van de Nederlandsche ambassade bij de vice-consul thuis, waarvoor ik mijzelf middels een telefoontje had uitgenodigd. Tussen alle Peruaanse Hollanders en Hollandse Peruanen heb ik mij een flink aantal uren weten te vermaken onder het genot van de nodige belastingbieren. Ik had voor de gelegenheid zelfs een jasje en nieuwe schoenen aangeschaft, want naar zo’n avond ga je niet in souvenirshirt en gympen. De receptie was een succes en werd afgesloten met een naborrel bij een Hollander thuis. Lima bedankt! Op naar het noorden van Peru waar de steden en kunstschatten van oude beschavingen op mij liggen te wachten. Hier had ik een verhaal over kunnen schrijven, maar er valt niet veel spannends over te vertellen, hoewel één en ander erg indrukwekkend is. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
Na alle dooie stenen, kleipyramides en andere natte dromen voor archeologen meende ik aan een welverdiende strandvakantie toe te zijn. Op naar Mancora aan de noordkust van Peru. Dit kleine vissersdorp heeft zich in enkele jaren tijd ontwikkeld tot de grootste beachparty hotspot van Peru. Met de Pacificische oceaan, een schoon strand, de grootste linksbrekende golven ter wereld (voor liefhebbers van surfen), mooie mensen in hippe badkleding, gênant lelijke tattouages, vakantieprospectussenweer en non-stop feesten is dit de ideale plek om even 5 dagen uit te puffen tussen alle bieren en bikini’s.
Het hostel (Loki del Mar) heeft op het eerste gezicht meer weg van een vijfsterrenresort dan een rugzaktoeristenaccomodatie, met de gegolfde witte gevel van het drie verdiepingen tellende hoofdgebouw, het enorme zwembad, de ligstoelen, hangmatten en enorme cocktailbar. Voor nog geen zes piek per nacht mag je van al dit moois genieten! Als je dan na de lange reis en het inchecken bij de bar bent beland om je eigen van een verfrissing te voorzien, vertelt het aantrekkelijke, maar duidelijk vermoeide meisje achter de toog dat alles met hypermoderne computersoftware op naam en kamernummer wordt geregistreerd. Op rekening drinken voor iedereen Veel beter wordt het soms niet! Voeg hier aan toe dat er bij de strandtenten naast het hostel elke dag tot in de ochtend wordt doorgefeest en een beachparty paradijs is geboren.
Een schitterende plek om Peru af te sluiten. Het tweede deel van de reis gaat beginnen. Ik duik de komende maand de evenaar over in Ecuador om zo langzaam richting mijn eindbestemming op het Noordelijk halfrond te komen. Over een paar uur haal ik Lotte en Koen van het vliegveld in Quito en kan het volgende avontuur beginnen!
Tagged as:
borrel,
lima,
strand,
zee,
zon
De reis is een grote achtbaan van uitkomende wensen en dromen. Zo waren daar al de DJ’s Tiesto, Armin van Buuren, David Guetta en Sander Kleinenberg die mijn pad kruisten en nu was het de beurt aan ‘een grote rockband’: Metallica. De band speelde voor het eerst in 29 jaar in Peru. Anders gezegd: dit was de eerste keer. Een andere kleine bijkomstigheid, zo werd mij verteld door mijn nieuwe rockvrienden die mij halverwege in de kilometerlange rij voor het stadion trokken, was het feit dat dit het grootste concert ooit was in Peru. Gezellig. Er gingen zelf mensen naartoe die nog nooit van Metallica gehoord hadden (wat ook een prestatie is), gewoon om bij dit grootste evenement te zijn geweest.
Enfin, eenmaal binnengeloodst door un amigo de la prensa van mijn nieuwe vrienden stonden we op een mooie plek, die waarschijnlijk 6 keer zo veel kostte als wat ik voor mijn kaartje had betaald. Beetje geluk heb ik soms wel.
Het concert was aangekleed met slechts enkele videoschermen en wat vuurwerk, maar de muziek maakte alles goed. De eerste vier nummers warmden het publiek lekker op, maar de daaropvolgende chaotische nummers van het nieuwe ‘Death Magnetic’ album werden onder luid gejuich snel vergeten. Iedereen was hier natuurlijk voor de klassiekers! Deze werden gelukkig allemaal met verve ten gehore gebracht. Sommige Peruanen begonnen onder wild gekrijs spontaan te huilen bij het horen van ‘Nothing else matters’ en ‘Master of sorrow’. Na twee toegiften en een speech van ieder bandlid was het tijd om huiswaarts te keren met z’n allen. Mijn nieuwe rockvrienden stonden erop mij naar huis te brengen, omdat Lima ten noorden van de rivier op dit uur van de dag met zoveel leipo’s niet de meest veilige plek op aarde was. Het was in ieder geval erg gezellig en kleurrijk in de overvolle straten rondom het stadion. De portemonnee heeft het ditmaal overleefd en ik ben veilig thuisgekomen. Bedankt jongens!
Tagged as:
concert,
lima,
metallica,
rock'n'roll
Lima is weer een echte wereldstad! Een metropool met alles dat erbij hoort: casino’s, dure hotels en hippe wijken. Daan, een vriend uit Enschede, die piloot is bij de Koninklijke, zou 17 januari naar Lima vliegen, zodat we daar een paar bieren konden drinken. Als ik wilde kon ik ook bij hem op de hotelkamer slapen, dat scheelde mij weer 2 nachten. Het hotel bleek zo’n triple-A-vijfsterrenhotel te zijn, compleet met bellboys en een enorm casino in de kelder met roulette tafels en massa’s gokkende Chinezen. Een mooie uitvalsbasis voor een paar dagen plezier in de bruisende hoofdstad van Peru! Na de eerste avond heerlijk te zijn doorgezakt hebben we op Lima’s verjaardag de volgende dag de oude binnenstad verkend. Na een bezoek aan de catacomben onder het klooster van San Fransisco besloten we de culinaire kunsten van de Peruanen op de proef te stellen.
Voor de lunch kozen we het grootste A-locatie restaurant gelegen aan de Plaza Mayor, uitkijkend op het stadhuis en het paleis van de president. Waar je in andere steden woekerprijzen betaalt, kun je op deze plek in Lima nog gewoon voor 5 euro een ceviche eten, hét rauwe visgerecht van Peru. Dodelijk simpel, maar goddelijk lekker. Stukjes rauwe vis, wat rode ui en rode peper, overgoten met limoensap. De vis kookt als het ware door het limoensap en de pittige ui en peper maken het eten van ceviche tot een belevenis, waar je zeker een kwartier na verorbering nog met open mond van zit na te genieten. Nablussen met koud bier is natuurlijk geen goed idee (want dit versterkt de scherpheid), maar we zijn onverstandig en nemen het er graag van. Een welgemeend proost van de tafel naast de onze, doet ons in een levendige conversatie belanden met twee onvervalste Hollanders, beide woonachtig in Lima en nagenoeg gepensioneerd. Na over en weer de nodige frustraties te hebben geuit over de inefficiëntie en onkunde van de Peruanen, worden we gewezen op de aanstaande nieuwjaarsborrel van de Nederlandse ambassade in Lima op woensdag, 2 dagen later. Moesten we alleen even uitzoeken waar het was. Klinkt goed, maar helaas moest Daan op dinsdagavond al terugvliegen, dus ik zou alleen de honeurs waren moeten nemen.
Enkele vluchten ervoor ontmoette mijn vriend de vliegenier een beroemde Nederlandse DJ aan boord, genaamd Sander Kleinenberg. De artiest, met meer vlieguren op zijn naam dan de meeste piloten, is gek van muziek en vliegtuigen en wist de piloten te onderhouden met vele verhalen en foto’s. Afgesproken om elkaar in Lima te treffen, belde Daan de maandagavond naar Sander om iets te gaan eten. Sander was die avond echter druk bezig met een foto shoot voor de cover van zijn nieuwe album ‘5K’ dat rond april uit moet komen en waarop onder andere tracks staan met Dinand van Kane en Jamie Cullum. Als wij het leuk vonden kon hij ons op laten halen en konden we bij de shoot komen kijken.
Zo zaten wij luttele minuten later in de wagen op weg naar een verlaten stadsvilla, die ooit behoorde aan van één der rijkste families van Peru. Wij werden hartelijk verwelkomd in Casa des Suspiros, het Huis der Zuchten. Terwijl Daan en ik enkele momenten namen om aan onze nieuwe omgeving te wennen, stond Sander in een lichtgevend spacecowboy pak te poseren voor een club professioneel ogende artdirectors uit Argentinie. Er werd uitbundig met lichten gezwaaid en met sluitertijden gespeeld zodat er bizarre effecten ontstonden op de digitale plaat. Het grote huis bestond uit verschillende enorme vertrekken, allen afgeleefd en in stoffige staat. De weelde van weleer was terug te vinden in de exclusieve vloertegels en het barokke behang. Achter in het huis lag de kamer die de meeste aandacht trok, maar niet door het antieke uiterlijk. De metershoge muur van het vertrek was volledig behangen met foto’s uit tijdschriften en posters uit de jaren ‘70. De collage van de verzamelde knipsels was een geweldig kunstwerk op zich en iedereen realiseerde zich dat met de komende verbouwing van het pand, al dit moois zou verdwijnen. Sander stond erop dat ook in dit vertrek foto’s werden gemaakt en heeft zo in ieder geval een herinnering van het kunstwerk weten te redden. Bovendien dikke kans dat deze afbeeldingen het als artwork voor de CD maken! Hou hem in de gaten…
Toen iedereen rond elf uur tevreden was met het materiaal van de fotoshoot werd het hoog tijd om de hongerige magen te voeden. De lokale reisbegeleider wist een fijn tentje te vinden waar op dit late uur nog onvervalste Peruaanse koeienhart saté werd geserveerd. Nadat er meerdere koeienharten succesvol de weg naar de verscheidene mensenmagen hadden gevonden, werd een klein slaapmutsje voorgesteld in de vorm van een kleine Jägermeister bij Sander en de crew in het hotel. Na de geslaagde naborrel in de lobby van het hotel, die werd opgeleukt door enkele Peruaanse bloemen. Was het voor de artiesten tijd om van hun welverdiende nachtrust te genieten en voor de piloot en de reiziger tijd om naar het hotel terug te keren.
Het leek een goed idee om na de avond vol indrukken nog even het casino in te duiken, waar wij (wellicht dankzij al het gratis bier in het casino) met 100 dollar winst van de roulette tafel wegliepen, tot grote frustatie van de aanwezige Chinese gokkers en Argentijnse verslaafden, die zojuist de neus 400 dollar op dezelfde tafel hadden verspeeld (wij speelden met 20 dollar, zonder 1 keer bij te kopen). Zonder zorgen kon weer gesproken worden van een superavond! Op naar de volgende partij, Metallica!
Tagged as:
casino,
cuisine,
hotel,
lima,
sander kleinenberg