Heel Zuid-Amerika ligt vier dagen plat tijdens het grootste feest van het jaar: Carnaval. Rio de Janeiro is natuurlijk wereldberoemd om haar gigantische optochten in het Sambadrome, maar dat wil niet zeggen dat er dit feest in de rest van het continent niet even uitbundig wordt gevierd.
Wij besloten om deze grote Katholieke braspartij in het pittoreske Guaranda te vieren. Gelegen op 2700 meter hoogte in de groene en glooiende bergen van de Andes, compleet met Hollandsche koeien, kabbelende beekjes en een bijzonder vriendelijke bevolking leek dit dorpje op het eerste gezicht niet de meest waarschijnlijke plek waar volgens de reisbijbel van Koen het carnaval ‘most vigorously’ werd gevierd.
We waren door diverse personen gewaarschuwd dat de prijzen voor overnachtingen in hotels en hostels tijdens Carnaval de pan uit rijzen, maar omdat we een dag voor aanvang arriveerden hadden we de keus om in een zeer goedkoop, zeer centraal gelegen en zeer onderhoudsbehoevend pension onze intrek te nemen. Denk hierbij aan krakende overlopen, 2 lekkende wc’s, 1 doorkijkdouche (voor circa 30 man) en bedden met flinterdunne matrassen die al zo oud waren dat er vulling er uit leek te zijn opgelost. Tevens bleek het hostel tijdens carnaval een opendeur beleid te hanteren waar de meeste studenthuizen nog van zouden schrikken (kinderen die je kamer binnenlopen, andere gasten die even gezellig een praatje komen maken, enz.).
Op zaterdag was het feest dan echt begonnen en deze eerste dag stond in het teken van de ‘indigenas’, de bergvolken uit de wijde omgeving van Guaranda. Rond het middaguur begon een optocht rond het centrale plein met traditionele muziek en dansende Ecuadorianen, uitgedost in traditionele kleding. Ieder gehucht was vertegenwoordigd door een afvaardiging dansers en danseressen, begeleid door een ‘boze geest’ (dronken figuur in kek pak), een prinses (hier Reigna: koningin) en een band van oude, vaak straalbezopen muzikanten.
Al snel werd duidelijk wat er in de gids van Koen werd bedoeld met de uitbundigheid van de viering. Al in het begin van de optocht begonnen toeschouwers van het geheel de dansers, prinsessen en elkaar te bekogelen met onder meer water, meel en spuitschuim. Hierbij werd niemand ontzien en dus dienden jong, oud en uiteraard toeristen continu op hun hoede te zijn voor een aanslag uit onbekende hoek. Gedurende het carnaval bleek dat we nergens, behalve in onze kamer, veilig waren voor het water, meel en schuim. Lotte is op een dag drie keer ingezeept en ook ik had de grootste moeite droog en schuimloos te blijven.
In de avond werd een groot feest gehouden waar we naartoe zijn gegaan. Alle mensen daar met ons praten, drinken en feestvieren. Om de haverklap werd met een zak perzikwijn rondgegaan en dienden we te drinken tot er niets meer bij kon. Geen wonder dat we de volgende dag niet erg vrolijk wakker werden. Het beste idee leek ons om naar de markt te gaan en ons daar vol te gieten met versgeperste sapjes. Zelfs dit was een hele ervaring, want op de ‘foodcourt’ werden we door werkelijk iedereen aangegaapt en door alle sapvrouwtjes (8 stuks) meegevoerd naar hun persbalies. Na het heerlijk zoete, vers geperste sinaasappelsap gingen we tot groot vermaak van alle aanwezigen ook nog eten bij een van de vele eettentjes, die blijkbaar allemaal hetzelfde verkochten. We gingen voor een llapingachos, met worstjes, gebakken ei en gebakken aardappelen, wat in mijn ogen geldt als een truckersontbijt. Dit ging echter niet zonder slag of stoot, want er moesten eerst diverse foto’s genomen worden: Marten met meisje van eettent, Marten met nichtje van meisje van eettent, Marten met baby van nichtje van meisje van eettent. Als klap op de vuurpijl kreeg ik, na enige informatie te zijn ontfutseld over mijn huwelijke status, een meisje van ongeveer twaalf jaar oud gepresenteerd als potentiele huwelijkskandidaat. Ze had erg mooie ogen, maar dit ging echt te ver. We gaan!
Tagged as:
carnaval,
feest,
guaranda
Op 28 december keerden we huiswaarts met de boot over de Rio Mamoré. Pamela zat op hete kolen, want er was een partijtje gepland die dag. In de boot werd na veel doorvragen duidelijk dat het feest bij hun thuis was. Lekker dan, als de hele familie hier nog op de boot zit en de eerste gasten over een paar uur op de stoep staan. Welkom in Bolivia.
Het feest werd ieder jaar op 28 december gehouden met de examenklas van de middelbare school, ieder jaar bij iemand anders thuis, maar altijd met dezelfde mensen. Het feest schijnt een schoolbrede traditie te zijn, want er werd verteld dat er deze dag zo’n 150 huisfeesten zouden zijn in Trinidad, welke rond middernacht allemaal zouden verzamelen op de plaza in het dorp. Ik val blijkbaar weer met mijn neus in de boter. Rond twaalf uur stonden bij de familie thuis onder de carport twee knullen van de organisatie een gigantische vrieskist te vullen met ijs en literflessen Paçena Tropical Extra bier. Ziet er goed uit, maar de muziek dan? Dat zou allemaal goed komen. Na een fijne lunch heb ik nog maar wat geslapen, want er gebeurde niet veel. Rond vier uur kwamen dan eindelijk de eerste klasgenoten binnenschuiven. De eerste paar voorzichtige bieren werden gedronken, terwijl een groepje oude mannen met trommels en blaasinstrumenten zich op de oprit installeerden. Wat krijgen we nou? Een heuse traditionele Banda kwam het hele feest van streekmuziek voorzien!
Toen de band begon te spelen kwamen er als bij toverslag overal vandaan klasgenoten aanlopen en was het feest direct goed losgebarsten. Lachen, schreeuwen, dansen en op een gegeven moment werd er ook lekker met bier gesmeten en verdwenen de eerste rebellen in het zwembad. Dit is nog eens een fijne partij! Na de nodige bieren, stukken vlees van de parilla, plonzen in het zwembad (iedereen moet er in!) en conversaties in het Spaans met oude bekenden en nieuwe vrienden werd het tijd om te verkassen naar een ander huis om daar verder te feesten. Na tien uur stevig zuipen was het allemaal weer mooi geweest en hielden we het voor gezien. Thank you, Paradise City, you were wonderful.
De volgende dag heb ik hutspot met mosterdjus en worst gemaakt voor de familie. Ze vroegen of ik een typisch Hollandsch potje kon koken. Geen probleem natuurlijk en het was een groot smulfestijn!
Voor Oud & Nieuw keren we terug naar Santa Cruz, om daar het nieuwe jaar in te luiden en voor mij om de laatste dagen in Bolivia door te brengen.
Tagged as:
feest,
trinidad
Na mijn bezoek aan Tiwanaku en Lago Titicaca samen met Pamela zijn we in de bus gestapt voor de lange reis naar haar ouders. De Kerstdagen breng ik voor de verandering door in Bolivia en wel in het schilderachtige Trinidad. Over de twee toeristische trekpleisters valt trouwens niet veel te leuks te vertellen: Tiwanaku is een zooi ouwe stenen die archeologen weer in originele staat hebben hersteld en Titicaca is een verdomd grote plas water, met in het midden het eiland van de Zon, waar de oorsprong van de Inca´s zou liggen. Heel mooi, heel touristisch, heel uitgemolken: Isla del Sol bevat herbergt meer hostels dan huizen.
Trinidad daarentegen is een plek die je niet zo gauw in een reisprogramma zal tegenkomen. Deze stad is de gateway naar het achterliggende laagland (de staten Tarija, Beni en Santa Cruz – door de bewoners ook wel de Halve Maan genoemd) en bevat een grote mengelmoes van Bolivianen, de zogenaamde Cambas, die in bijna alles verschillen van de Bolivianen in het hooggebergte (de Zon): de Collas.De lokale taferelen op het marktplein en in de straten van dit grote dorp aan de rand van het Amazone Basin verdienen wel een mooie woordschildering.
Mede vanwege de hoge luchtvochtigheid deze streek, de provincie Beni, is het na een drukkend warme dag heerlijk om een plons in het zwembad te maken. Vervolgens is het dan de hoogste tijd om met de jeep door het dorp te jagen en bier te drinken (in diezelfde jeep welteverstaan). Wat je dan onderweg allemaal tegenkomt…
In de avondschemering scheren honderden brommers, scooters en andere gemotoriseerde tweewielers rondom de centrale plaze. De kunst lijkt hier om zoveel mogelijk mensen op zo´n creatief mogelijke manier te vervoeren. Twee, drie, vier, vijf personen vervoeren op een motor is doodnormaal. Een man rijdt rond met een grote papegaai op zijn schouder, drie bejaarden (zeg rond de tachtig) scheuren op een grote Yamaha cross brommer en een kind van 1 jaar oud dat bij zijn moeder op schoot staat kijkt vrolijk rond terwijl het losjes wordt vastgehouden op de voorbijrazende scooter. Het vervoeren van staalkabels is geen probleem, want die hang je gewoon achter je brommer. De piraat op de Fizhu bij het stoplicht gebruikt de klaxon van de geparkeerde taxi naast hem om zijn medeweggebruikers te attenderen op het groene licht.
Terwijl wij met bier in de hand door het rode licht rijden langs de politieagent op de hoek van de straat, schieten kinderen rotjes af naar de dorpsgek die zonder broek laveloos over straat zwalkt. Dit alles in de felle neon kerstverlichting die de gehele plaza in alle kleuren van de regenboog verlicht. Bij veel van de belhuizen rondom het levendige vierkante plaveisel staan grote speakers buiten waaruit continu het ritme van de reggaeton en cumbia knalt. Met name het gedreun van de bas overstemt de vele bandjes op straat die met trommels, trompetters en gitaren de folklore van de streek levend willen houden.
Na nog een rondje over het plein zien we de ME in vol gevechtsgewaad hun doorgeladen wapens op de arme dorpsgek richten die van de schrik struikelt in de smerige goot. In dit dorp maakt niemand zich druk. We maken ons op voor de nacht en voor de reis naar de estancia (boerderij) van de familie. Ik ben benieuwd wat dit allemaal gaat brengen. Het wordt in ieder geval een bijzondere Kerst, dat is zeker.
Tagged as:
feest,
trinidad