Wow. We zijn er weer. Paraguay is echt geweldig. Moeder en dochter van het hostel zorgen goed voor de schaarse reizigers die hun nieuwe minihostel bezoeken. De website die ik aan het optuigen ben kunnen ze dus goed gebruiken.
Het weekend begon op donderdag, 12 november. Er waren, naast de Franse wereldfietser, een aantal nieuwe gasten in het hostel aangekomen, waaronder twee Engelsen en nog een Hollander. Hoera! Het Franse haantje zou maar twee nachten blijven, maar hij vond het na 3 maanden in de rimboe toch wel gezellig onder de mensen en bleef uiteindelijk een week langer dan gepland. Op naar bar Britannia, de enige internationale en tevens best bezochte drinkgelegenheid in het oude centrum van Asunción. Laten we eens gek doen en typisch Paraguaans bocht bestellen. Als boys onder elkaar wil je niemand een mietje noemen, dus iedereen kocht een rondje Guarani Whisky (à 70 cent per flink glas) en na vijf glazeties zat de stemming er lekker in. Iedereen kocht een mooi t-shirt van de bar als aandenken en we hebben de kroeg met luid gejoel verlaten. Tijd voor een dansje in bar-dancing Tok Tok ergens verderop in het dorp. Een stampvolle toko, onderdeel van een gigantische shopping mall, keek verbaasd toen en 5 blonde gasten de tent binnen zwierden. Er was reeds enkele uren een delicaat paringsritueel gaande tussen alle bankjes, tafeltjes en op de dansvloer, dus we kwamen precies op het juiste moment om de boel op stelten te zetten. Wonderlijk genoeg waren er genoeg kerels in de tent die ons hartelijk begroetten en zich netjes voorstelden. Waar of we vandaan kwamen, of we het naar onze zin hadden in Asunción en natuurlijk of we morgen naar het grote feest met David Guetta gingen. Tuurlijk vriend! Zien we elkaar morgen weer, gezellig! Trouwens, dit is zijn mijn vrienden, mijn broertje (stomp) en mijn neef en dat meisje waar jouw vrind tegenaan staat te harken is mijn vriendin. Duidelijk. Tot morgen!
Vrijdagavond (13 nov) zou het grootste dancefeest van het jaar plaatsvinden: 15.000 Paraguayanen met de voetjes van de vloer. Marlboro Red Sounds 5. In groot neon bij de dansvloer het logo van Marlboro met daaronder de text ‘A killer on the dancefloor’. Morbide woordspeling als je het mij vraagt. Dit feestje had wederom de in Zuid-Amerika immens populaire Fransoos David Guetta als hoogtepunt. Flappie had bijna z’n foot gebroken in ‘zjoer wioetifoel kuntrie’, maar kon godezijdank nog wel op de play knop van de CD speler drukken. Gelukkig. Gejuich alom. Een uitzinnige menigte. Eerlijk is eerlijk, ondanks de selectie van top 40 hitjes, wist de overbetaalde knoppendraaier wel weer een lekker feestje neer te zetten. Biertjes bij het festival kostten een piek en waren ijskoud. Lang niet gek. We waren als groepje gringos toch een interessante verschijning, want hordes Paraguayanen stelden zich wederom spontaan voor. Gasten om over voetbal te praten (wedstrijd van woensdag) en de dames om te dansen, want wij Europeanen kunnen misschien geen salsa en reggaeton bedrijven, maar kunnen wel uit onze lichamen voor enkele uren overgeven aan de trance van snoeiharde electronische stampmuziek. Bovendien kwamen we bijna alle mensen van de avond ervoor tegen tussen de vele duizenden aanwezigen. Leuk! De uiterst sexy, doch charmante Vivi en ik spraken af om elkaar verderop in de week nog maar een keer te zien. Dat leek wel een goed idee. Toen het ochtendgloren in zicht kwam werd het tijd om in de warme ochtendzon huiswaarts te keren met de taxi die voor ons klaar stond. Lekker chipa knagen op de weg terug, een soort broodringen van mais en kaas. Heerlijk.
Zaterdag door het nieuwe centrum van Asunción gelopen en de rijke wijk doorgebanjerd op zoek naar de vliegtuigmaatschappij die mijn Hollandsche maatje Sander naar Bolivia zou brengen. Ben nog steeds in dubio of ik met de bus zal gaan of toch gewoon lekker zal gaan vliegen naar Santa Cruz. Het scheelt niet veel pieken en met de bus is een helse tocht gegarandeerd. Denk oude stadsbus in bedenkelijke conditie en tenminste 18 uur slechte en onveharde wegen. Tel daar een aantal kippen, geiten en biggen bij op en dan denk ik gewoon fijn te gaan vliegen. Decision made. Na het ticket bij de dames van Aerosur te hebben opgehaald werd het tijd voor wat ontspanning. We kwamen toevallig langs een massage salon waar twee gezellige Asuncionas ons vertelden dat dit een demonstratie salon voor massage stoelen was en dat we de modellen gratis uit konden proberen. Goed idee. Even een half uurtje helemaal niks. Lekker hoor. De brakheid gierde nog door onzer beide lichamen en een voorstel om in de gekoelde lucht van de shopping mall een kleine helado (ijsje) te eten voor de suikers werd rap geaccepteerd. Een flinke boterham zo bleek, want voor een piek krijg je hier een bak overheerlijk ijs waar ze bij Van der Poel nog een puntje aan kunnen likken. Zullen we naar de film? Altijd leuk in een ander land en toch stiekem overal hetzelfde. Na twee uur in de verduisterde zaal denk je in Utrecht uit de Rembrandt de Oude Gracht op te lopen. Dat is dus niet zo. Heel leuk effect. De keuze van de film was een zeer beroerde voor brakke mensen met een zwakke gesteldheid: Drag me to hell. We hadden het kunnen weten. Bloedstollende horror met heksen, demonen, de hele flikkerse bende. Niet bepaald ontspannend als het geluid ook nog veel te hard staat. Na het drama stonden we weer in… de bloedhitte van Asunción. Oh ja, daar waren we.
Na de brakende lijken en slopende climaxen was het tijd om een plan voor de avond te maken. Violeta van het hostel raadde ons aan naar club Vulcan te gaan. Super hip, met electronica, reggaeton en de jetset van Asunción. Ieder z’n meug. Prima doen we. Op de gastenlijst via de achteringang gratis naar binnen. Dat is zeker hip! Eenmaal binnen heeft ons kluppie gringos zeker 10 minuten met open mond de vaste clientèle van de club gadegeslagen. Zo, dit was wel even andere koek; twee verdiepingen met een schitterende vide in het midden, met om de vide de zogenaamde VIP tafeltjes die voor een schamele 200 dollar (!!) per avond konden worden geboekt. Iedere tafel was bezet, want half Asunción was blijkbaar jarig. Bij elke tafel hingen balonnen en vloog confetti in het rond. Daar waar de kerels allemaal een net hemd en spiekerboks droegen, vertoonden alle dames zich -geen uitzonderingen- in oogverblindende jurkjes, met perfect gekapte kuif en naaldhakken. If this is also government policy, I like it! De gin-tonics in de club bleken, in tegenstelling tot de tafels, goed te betalen. Voor 2 piek stond ik met het lichtgevende goedje aan de vide te observeren. Ah, de goeie ouwe tijd 
Je staat natuurlijk als een stel vreselijke losers bij elkaar in zo’n club, omdat niemand zich een goede houding weet te geven in z’n mooiste stinkende backbackers kloffie tussen al dat moois. Maar goed, stilstand is achteruitgang, dus tijd voor actie. Op aanraden van Violeta luidde het battleplan als volgt: oogcontact maken, arm grijpen, naar je toe trekken, paar dansmoves en zij doet de rest. Vooral niets zeggen. Ik keek langs alle geilende, stokstijve gringo’s naar de dansvloer en zag niet ver van mij vandaan één van de hierboven beschreven fotomodellen alleen staan naast haar vriendinnetje, die met een guitig uitziende macho aan het dansen was. Nou, daar gaan we dan. Oogcontact was eenvoudig gemaakt en na een korte introductie van mijn heupen greep ik haar hand. Wat er toen allemaal gebeurde… De schone draaide zich tegen mij aan en begon een soort paaldans act, met mij als leidend voorwerp, zoals ik dat die avond om mij heen al eens vaker had zien gebeuren. Goeiedag zeg! Na twee nummers dansen vond ze het wel mooi geweest, vroeg kort waar ik vandaan kwam, gaf een wangkusje en verdween in de menigte naar haar vrienden. Dat gebeurt dus een aantal keer per avond, maar uiteindelijk gaan de meeste damas gewoon alleen naar huis. De meisjes zijn namelijk keurig, beschaafd en beschermd opgevoed en wonen allemaal gewoon thuis bij pa en ma (in de dikste villa’s, zo bleek). Eerst een paar keer afspreken, op de thee bij haar familie en dan kijken we verder. Voorkomt een hoop gezeik heb ik het idee, want van frustratie is weinig te merken, iedereen is blij, lacht, drinkt en danst. Wat een geweldig land. Naarmate de nacht vordert wordt het allemaal wat vuiger en dansen de meisjes met blote voeten op de met glas bezaaide spekgladde tegelvloer (als oud-soccie wil je 30 man beveiliging graag terechtwijzen, maar ja, het is mijn kroeg niet) en een paar dames gaan zeer elegant onderuit en boenen de vloer schoon met hun mooie witte jurkjes. Schitterend. De club beschikt trouwens ook over een groot buitenzwembad met daaromheen diverse ligtableau’s. Na mijn derde reggaeton ervaring ging ik daar een luchtje scheppen en zag alle andere gringo’s op een van de witte banken liggen. Kom jongens, binnen is de partij. Wat? Tijd om te gaan? Akkoord. Terwijl we naar de uitgang liepen werd ik door een volslanke guarani aangehaald en haar sprekende gezicht straalde dusdanig veel energie uit dat ik er gewoonweg niet aan voorbij kon lopen. Sander keek me lachend aan en vroeg of hij moest blijven wachten. Neu, ik red me wel. Ze sprak alleen Spaans en Guarani (indianentaal) en vroeg honderduit. Dit werd lastig. Biertjes drinken, beetje dansen tot haar vriendinnetjes kwamen vertellen dat ze echt moesten gaan. Ander dorp, ver rijden, jammer. Gelukkig had ik nog een BVO om in de vroege stadsbus op te drinken. Oei. Dat is best een volle bus om half zeven des ochtends. Nog een plekje vrij en ik ben stilletjes gaan zitten. Toen we langs de kathedraal reden sloeg de hele bus een kruisje. Aangekomen bij Plaza Uruguaya meldde maagmans zich voor wat voedsel. Goed idee beste vriend.
Mijn reukorgaan vertelde me dat er in de nabije omgeving vlees werd gegrild en een paar tellen later zagen mijn ietwat vermoeide ogen in een aureool van het ochtendgloren het vuurrode kraampje waar om 7 uur des ochtends aan de lopende band ambachtelijke hamburgers werden gebakken. Mag ik, alsjeblieft, zo’n lekkere hamburger. Si señor! Con huevo frito? Jaaa!!! Tijdens de ambachtelijke bereiding van mijn hemelburger vond nog de shiftwissel van 7 uur plaats, maar 4 handen later was mijn holsteiner (hamburger met gebakken ei) bereid voor verorbering. Biertje erbij? Nee dank je. Kijk, is koud. OK, doe maar dan (ruggegraat als een soepstengel op dit uur van de dag). Alsjeblieft. 1 piek voor een biertje & één van de lekkerste hamburgers ooit (eat your heart out Ronald) met een verhitte lesbische vechtpartij op het plein ter vermaak. Wat nou niet op straat eten? Violeta van het hostel lag te slapen en deed de deur van het hostel niet open. Scheiße. Kwart over zeven en het was al goed licht. De kathedraal van Asunción ligt op het plein achter het hostel en het leek me wel een mooi moment om daar eens naar toe te lopen. Er was enig leven op het plein in de vorm van straathonden en muziekluisterende politieagenten. Aan de achterkant van het plein richting de rivier was een soort balustrade te zien met uitzicht op de rivier en een naar beneden lopende weg ernaast. Omdat niet direct te zien was wat er zich tussen de ballustrade en de rivier bevond liep ik over het plein richting het witte pleisterwerk. Meteen werd duidelijk dat deze weg de ingang was naar de sloppenwijken van Asunción. Deze bevinden zich allemaal in de strook land tussen de stad en de oever van de rivier. Naast hanen en kippen die hun zondagochtend maaltje bij elkaar scharrelden, zaten er twee ouden van dagen te mijmeren over de goede oude tijd (toen de golfplaten op het dak nog van staal waren) en de straatvegende man direct onder de ballustrade zwaaide vriendelijk, maar met enigszins bezorgde blik, omhoog. Nadat de man zijn krot was binnengelopen, kwamen er twee opgeschoten knapen met verkleurde en gescheurde voetbalshirts uit de sloppensteegjes gelopen. Oh boy. Of ik geld had schreewden ze naar boven. Of bier. Deze gasten zagen er niet echt vriendelijk uit. En op het moment dat ze naar boven wilden lopen om gezellig verder te praten, kwam de man weer uit zijn krot om de knapen met een sneer terug de donkere krochten van de sloppenwijk in te sturen. Phew. Na nog een paar trieste scènes van menselijk bestaan te hebben gade geslagen werd het tijd om mijn bedje in het hostel op te zoeken. Gelukkig was Violeta net wakker. Wat een nacht!
Ben voor een uitstapje naar de verplichte watervallen van Iguazu geweest. Erg indrukwekkend en lekker toeristisch. De dag erna leek het me interessant om de grote hydroelektrische dam van Itaipu Binacional te bezoeken. Een grote stuwdam die voorziet in 86% van de energie in Paraguay en 26% van Brazilie. Groot en indrukwekkend bouwwerk. Ik zat bij de Itaipu Dam in het restaurant te wachten op de rondleiding als er een bus vol blanke, blonde, blauwogige (zeg maar rustig Arisch uitziende) kinders bij het park stopt. Met veel tumult nemen ze het restaurant over en spreken allemaal Duits. Dat kan natuurlijk, maar is wel een beetje vreemd. Een Duits schoolreisje? Mijn Duits maar eens aanwenden om aan één van de mädchen te vragen waar ze vandaan komen. Uit de Chaco is het antwort. Mein Gott. Het bestaat dus echt. De mädchen zien er ook typisch Duits uit en als je de jochies een matje zou groeien en een voetbal shirt aan zou trekken, zou je niet anders weten dan dat er een Duitse schoolklas inclusief swienekop als begeleider op pad was. Een complete Duitstalige, zwaargelovige gemeenschap midden in de woestijn. Moet ik daar toch een bezoekje aan brengen? Het is wel apart…
{ 3 comments }