De reis is een grote achtbaan van uitkomende wensen en dromen. Zo waren daar al de DJ’s Tiesto, Armin van Buuren, David Guetta en Sander Kleinenberg die mijn pad kruisten en nu was het de beurt aan ‘een grote rockband’: Metallica. De band speelde voor het eerst in 29 jaar in Peru. Anders gezegd: dit was de eerste keer. Een andere kleine bijkomstigheid, zo werd mij verteld door mijn nieuwe rockvrienden die mij halverwege in de kilometerlange rij voor het stadion trokken, was het feit dat dit het grootste concert ooit was in Peru. Gezellig. Er gingen zelf mensen naartoe die nog nooit van Metallica gehoord hadden (wat ook een prestatie is), gewoon om bij dit grootste evenement te zijn geweest.
Enfin, eenmaal binnengeloodst door un amigo de la prensa van mijn nieuwe vrienden stonden we op een mooie plek, die waarschijnlijk 6 keer zo veel kostte als wat ik voor mijn kaartje had betaald. Beetje geluk heb ik soms wel.
Het concert was aangekleed met slechts enkele videoschermen en wat vuurwerk, maar de muziek maakte alles goed. De eerste vier nummers warmden het publiek lekker op, maar de daaropvolgende chaotische nummers van het nieuwe ‘Death Magnetic’ album werden onder luid gejuich snel vergeten. Iedereen was hier natuurlijk voor de klassiekers! Deze werden gelukkig allemaal met verve ten gehore gebracht. Sommige Peruanen begonnen onder wild gekrijs spontaan te huilen bij het horen van ‘Nothing else matters’ en ‘Master of sorrow’. Na twee toegiften en een speech van ieder bandlid was het tijd om huiswaarts te keren met z’n allen. Mijn nieuwe rockvrienden stonden erop mij naar huis te brengen, omdat Lima ten noorden van de rivier op dit uur van de dag met zoveel leipo’s niet de meest veilige plek op aarde was. Het was in ieder geval erg gezellig en kleurrijk in de overvolle straten rondom het stadion. De portemonnee heeft het ditmaal overleefd en ik ben veilig thuisgekomen. Bedankt jongens!
{ 1 comment }