Het is zeker geen straf om een aantal dagen in Medellin door te moeten brengen. Ten eerste is het hier eeuwig lente. Denk aan de ideale temperatuur, een bijzonder aangename luchtvochtigheidsgraad en iedere dag op hetzelfde tijdstip een klein regenbuitje. Het is waarschijnlijk lastig voor te stellen met alle witte kou in Holanda, maar lekker weer bestaat nog steeds!
Daarnaast is de stad bijzonder welvarend dankzij de (niet helemaal legale) werken van Don Pablo Escobar. De wijlen chef van het Medellin-kartel was één der rijksten op aarde -op het hoogtepunt verdiende Pablito een miljoen dollares per dia! - en spendeerde een groot deel van zijn zuurverdiende centjes aan gemeenschapswerken in de stad. Scholen, woningen, parken, ziekenhuizen en natuurlijk een aantal mooie stulpjes voor zichzelf. Dat de handel in narcotica niet alleen Paulus IJscokar het luxe leven in heeft geholpen blijkt uit de gigantische paleizen in de heuvels rondom Medellin. Het geld wordt ook bijna letterlijk in alle vrouwen hier gepompt. Het aantal buitenproportionele bustes op straat (en in de supermarkt, de metro en de kerk) is werkelijk onvoorstelbaar. Daar komt nog bij dat in Medellin de mooiste dames van Colombia wonen. Blanke gringo mannetjes mogen dus van geluk spreken als ze de stad zonder whiplash kunnen verlaten (of zoals een beschaafde Engelsman in het hostel riep “there is a necksnapping quantity of extraordinary gorgeous women in this city”). U bent gewaarschuwd.
Het beruchte imago van rum, coke en hoeren (of sex, drugs and rock’n'roll, wat u wilt) trekt een apart slag volk aan. Opmerkelijk zijn de excentrieke reizigers die hier voor langere tijd blijven: Een chagrijnige rockabilly Yank, een poker spelende monnik, verschillende dopeheads van down under, gestrande Pruisische motormuizen, oude Franse viespeuken en verdwaalde Engelse meisjes. En al die salsa, rumba en cumbia is heel leuk, maar het draait hier nog altijd om het nationale exportproduct dat je voor een knaak per lijn van de straat kan snuiven. Niemand doet het natuurlijk, maar laten we zeggen dat er nooit sprake is van een ‘ingekakte sfeer’.
In de kroeg koop je een fles anejo ron voor de prijs van een paar bier en zelfs op maandagavond kijkt niemand hier vreemd op als er weer één gammel op z’n stelten de gangen doorzwalkt. Plundering en roof is hier echter aan de orde van de dag, want lamme lullen laten alles liggen en het is dus zaak om zaken van waarde bij je te houden. Behalve de rum is alles hier veel duurder dan in de andere landen. De dorm is veel te klein en mijn onderbuurman brandt wierrook tegen de zweetlucht. Wat een bittere ellende. Als echte Hollander toch nog even lekker klagen op de dinsdag namiddag in de hangmat boven op het dakterras naast het zwembad…
Uiteraard ook de rest van de stad bekeken, waarbij het mooiste uitzicht te vinden was boven op de berg naast de valei. Met een gloednieuwe gondelbaan (toch een beetje ski-vakantie gevoel!) werd je naar boven gebracht over alle krottenwijken heen. Het uitzicht is schitterend van boven is goed te zien dat er met name hele grote luxe wolkenkrabbers staan tussen alle grote groene parken die de stad rijk is. Tenslotte heb ik nog een bezoek gebracht aan het museum van de kunstenaar Fernando Botero uit Medellin, die beroemd is om zijn dikke mensen schilderijen en standbeelden. De binnenstad is vooral erg druk met mensen en heel veel winkeltjes. Aangezien alle toeristen in de rijke buurt zitten ben je een blonde attractie voor de lokale bevolking. Gelukkig had ik een meisje in de metro gevonden dat een middagje gids wilde spelen en me in sneltreinvaart langs alle bezienswaardigheden wist te loodsen. Pablo bedankt! Op naar Bogota!
{ 0 comments }