In Nederland denken we allemaal heel tolerant en ruimdenkend om te gaan met sex en onze vrijheden. Enter Buenos Aires. In deze stad mag iedereen doen en laten wat’ie wil, met wie of wat dan ook, waar dan ook, zolang je er anderen maar niet mee lastig valt. Overal lopen halfnaakte mensen op straat. Overal staan/zitten/liggen personen, man/vrouw, man/man, vrouw/vrouw, hond/kat te zoenen en vrijen: op straat, in parken, in clubs, in de metro en in hostels. Om mensen makkelijker bij elkaar te brengen (homo/hetero) is er bij bars en clubs vaak aangegeven per avond welk publiek er gewenst is. Dit betekent niet dat er bijvoorbeeld alleen homosexuele beren komen die avond, maar wel overwegend. Esteban is gay, maar geen flikker. Daar heeft’ie zelf ook de pleuris aan. Houdt van voetbal, bier en vleesch en is moederziel alleen geboren, omdat Argentinie op dat moment de wereldtitel op Nederland veroverde. Dit WK leverde ons geen wereldtitel, maar wel de zeer respectvolle bijnaam ‘La naranja mechanica’ op, de oranje machine. Dit terzijde.
Esteban heeft me veel uitgelegd over de vele verschillen in sexuele voorkeuren van Argentijnen in Buenos Aires. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier te vinden. Iedereen kan hier aan zijn trekken komen, van wolven, beren en slagers, tot chasers en vampiers. Er ging een wereld voor me open. Zaterdagavond zou één van de grootste, bekendste en meest extreme gay clubs van Buenos Aires (en dus van Zuid Amerika) heropend worden door de nieuwe eigenaar. Deze had zojuist 8 miljoen dollar geïnvesteerd in de werkelijk enorme historische villa uit de 18e eeuw: Palacio Alsina nueve quarante (Paleis van de Zonden).
Esteban wilde er graag heen en vroeg of ik hier ook naartoe wilde. Na zijn verzekering dat er ook echt genoeg hetero chicas zouden zijn, stemde ik uiteraard in. Leid de weg, je hebt me nog nooit teleurgesteld. Entree was strikt op uitnodiging, maar de ex-vriend van Esteban (een zogenaamde ‘grizzlybeer’) is een bekende in de gay scene van BA en kon uitnodingen voor ons regelen. Omdat ons hostel super centraal ligt konden we er lopend heen. Ideaal. 1 uur binnen, geen fuck te doen. Superduur, want 5 euro voor een bier. Dan maar vodka Speed drinken, een soort Red Bull, tevens eigendom van de eigenaar van de club. Ik heb twee uur lang vanaf de ballustrade op de eerste verdieping onder de begeleidende teksten van Esteban mijn ogen uitgekeken naar al het volk dat de club binnen kwam stromen. Mooie mensen, extreme mensen, halfnaakte mensen. De crème de la crème van de BA gay scene had zich rond de klok van 3 in dit huis van Lucifer verzameld voor een exploding night. Gemaskerde (uiteraard halfnaakte) dansers en danseressen. Extreme travestieten en transsexuelen, lesbische fotomodellen en veel, heel veel homo’s. Ik ben niet 1x aangesproken. Wel 6x op de foto gezet. Magazines en populaire websites met plaatjes van feesten en mooie mensen. Das dan wel weer een veer in je reet. Esteban zei dat homo’s je niet aanspreken als ze zien dat je 1) met een andere vent staat 2) er als een echt hetero uitziet. Een tikkeltje onzeker hoopte ik op het laatste. Na de zoveelste vodka Speed stond er bij onze inmiddels vertrouwde spot op de ballustrade plots een heel fijne Argentijnse jongedame. Het blijft natuurlijk een vleeskeuring in een dergelijke disco: ze was snoeilekker. Na samen een stuk van een live performance te hebben aangezien en hier wat koetjes en kalfjes over te hebben gesproken keek ze me aan en zei: “volgens mij ben jij de enige mannelijke hetero vanavond.” - Goddank. Mijn sexuele geaardheid straalt er zelfs in een club met 2000 flikkers nog vanaf. Hoe groot wil je je ego en zelfvertrouwen hebben? Esteban heeft haar in vogelvlucht over onze korte, maar intensieve vriendschap bijgepraat, waarna we heerlijk hebben staan housen (ik merkte dat ik toch wel iets stiller had gestaan dan anders). De ene live performance volgde de ander op, de een nog gekker dan de ander. Hoogtepunt was toch wel een dansact met flikkerende lichtpakken door de hele tent heen (4 verdiepingen). Daar had zelfs de reuzetravestiet met pauwveren en extreme make-up niets tegen in te brengen.
Het was inmiddels al weer rond vijven en mooi geweest. De voetbal ervaring van die middag had ook zijn tol geeist en het was tijd om te rusten. Na een kleine tongtango met de fijne dame werd het tijd om dit extreme gekkenhuis te verlaten. Wat een leven.
1Love
Tagged as:
buenos aires,
club,
sex
Buenos Aires is werkelijk de allergaafste stad op aarde. Het is een paradijs voor mannen: bier, vlees, vrouwen en niet te vergeten: voetbal. Mijn nieuwe beste-vriend-voor-vijf-dagen, Esteban, laat mij Buenos Aires beleven als geen ander. Hij is geboren en getogen in dit bruisende metropool en slaapt 3 weken in het hostel op zoek naar een nieuwe baan (gevonden) en nieuw appartement (nog niet gevonden). Hij heeft hiervoor 3 jaar in Mexico gewoond en gewerkt. Best omschreven als een soort van privégids, persoonlijk assistent, taalgids, historicus, wingman, beerbuddy en goed gezelschap rolled into one. Fantastisch. Hij neemt mij mee naar de gaafste plekken in dit paradijs en als dank trakteer ik hem dagelijks op een all-you-can-eat-meat-lunch. Dit als achtergrondinformatie (mooi woord).
Je raadt namelijk nooit waar ik vandaag ben geweest: een voetbalwedstrijd. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet erg veel op heb met deze volkssport numero uno. Jan, Johan en Youri; lees gezellig mee over mijn allereerste ervaring con la pelota y el pasto en la Banda de la quema.
Er bestaat een team, de Boca Juniors, dat over de hele wereld bekend is. Persoonlijk had ik er nog nooit van gehoord totdat OñO mij vlak voor vertrek naar BA van het bestaan van deze voetbalhelden op de hoogte bracht. Vanuit het hostel worden zeer prijzige uistapjes georganiseerd om een wedstrijd in de heksenketel van La Boca te bezoeken. Echt een aanrader! Niet dus volgens Esteban. Kosten zijn 50 euro (!!), wat voor hier echt heel veel geld is. Je krijgt dan een Tour door het stadion en daarna mag je fijn met alle andere toeristen in een vak aan de rand van het stadion een wedstrijd kijken, terwijl de jongens aan de andere kant van de grasmat de tent afbreken. Nee, zegt Esteban, we gaan morgen naar een wedstrijd van mijn club, Huracan, in het zuiden van Buenos Aires. Ook primera division, zelfde als La Boca, maar een echte wijkclub. Complete families uit die wijk gaan daar naar een wedstrijd. Elke zaterdag of zondag. Marten, als je mee gaat beleef je iets dat je nooit meer zult vergeten.. Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen.
Punt was alleen dat ik nog een klein beetje beschonken was van de schitterende nacht ervoor met de twee Hollandsche schoonen in een überhippe bar en daarna met alle zuiperds, eh, wereldreizigers in het hostel. Het was half negen tijdens de laatste cervezas en ik was dus mooi op tijd voor het ontbijt. De wedstrijd begon om half twee. Dus deze knul stond om twaalf uur fris en fruitig naast de mand om de nodige geurvreters te nuttigen tegen de blijkbaar aanwezige ethanolwalm (volgens Esteban kwam je met zo’n lucht het stadion niet in, heel raar). Een halve liter ultrazwarte koffie, 3 broodjes, een fles water en wat Halls mints later waren we klaar om te gaan. Op naar Huracan.
Het was geweldig. 10.000 man. 4x politie controle (nogal beruchte fanclub). Oud stadion van beton en vogelpoep.. Kaartje voor 7 piek, Cola voor een paar pesos… en daar gaan we: Schreeuwen zingen joelen vloeken tieren juichen zwaaien wijzen klappen. 2x 45 minuten complete waanzin. Onvergetelijk. Ik stond daar als enige buitenlander (!) tussen een uitzinnige Argentijnse meute keihard uit mijn plaat te gaan.
Op een gegeven moment dacht ik: wat kan mij het ook verdommen, ik ga gewoon alle voetbal teksten die ik ken in het Nederlands uitkramen. Van ‘hij is een hondelul’ tot ‘Welkom in de hel van huracan’ en ‘het is stil aan de overkant’. Telkens als die Argentijnen even stil waren, zette ik er weer alleen een Hollandsche voetbalklassieker in. Nou kan ik best hard zingen/schreeuwen dus dat was echt een heerlijk gevoel. Reken maar dat de supporters van de tegenpartij dachten ‘wie staat daar in hemelsnaam op de tribune’… Dachten ze trouwens bij onze jongens in vak p ook. Maar ze vonden het allemaal schitterend. Er was nog nooit een bezoeker uit een ander land Huracan komen aanmoedigen. Oude mannen knikten, macho’s gaven schouderklopjes, vrouwen grinnikten en kinderen staarden me dood. We hebben voor het eerst dit seizoen weer gewonnen, 3-1. En Esteban heeft een boel nieuwe vrienden gemaakt bij zijn cluppie. Op naar la vuelta!
De ballen!
Tagged as:
buenos aires,
voetbal
Daar zijn we dan! In de Schone Luchten. Vlucht ging soepel en Iberia? Tja, het is geen KLM zullen we maar zeggen, maar mij hoor je voor die €244,- echt nergens over klagen. Ingecheckt in het hostel en alles is geweldig. Cerveza time!
Tagged as:
buenos aires