Principes zijn onhandige dingen. Daar ze in de meeste situaties een handvat bieden om het vormen van een mening, het nemen van een beslissing of het verrichten van een bepaalde actie te vereenvoudigen, kunnen ze in de praktijk vaak onhandig blijken. Zeker als je alleen reist zijn principes onhandige reisgezellen. Een voorbeeld: in principe zou ik alles met de bus doen. Lange afstanden, maar dan zie je nog eens wat. Ben krap 10 dagen onderweg en daar is het eerste dilemma al: van Ushaia naar El Calafate. Minimaal 14 uur met de bus hobbelen over onverharde wegen versus een ontspannen vlucht van 55 minuten voor 30 euro meer. Dag principe. Dahaag. I’m running a tight schedule here. I have to be in Santiago by the end of the month. So much to see, so much to do. So little time. Nu maar hopen dat Argentinie echt het duurste land is, dan kan het straks alleen nog maar mee vallen. Fijne van alleen reizen is dat je per dag je planning helemaal om kan gooien, mocht je dat willen. Als je dingen verprutst is er ook maar één persoon die je er op kan aanspreken. Mooi voorbeeld hiervan was het Scandinavische drietal dat in het hostel in Ushaia verbleef. Na mijn verhalen over hoe geweldig Buenos Aires wel niet was begonnen zij allemaal vreselijk te klagen over de prijzen in de hoofdstad. Allemaal duur en vreselijk overgewaardeerd. De geëmancipeerde kenau van het stel had blijkbaar alles uitgezocht en had een hotel geboekt voor 45 dollar per persoon per nacht. Wow. Ter vergelijking, ik betaalde nog geen 7 dollar. Eten was er ook vreselijk duur en ze waren overal maximaal afgezet (misschien een klein beetje Spaans leren?). De sfeer bij het drietal werd nog beter toen ik vertelde wat ik zo’n beetje had betaald voor eten e.d. Human reactions are priceless. Mijn vliegtuig vertrekt. Bye bye Ushaia…
En krap 45 minuten later zit ik in een verlaten restauratie op het vliegveld van Rio Gallegos, midden in de woestijn van Santa Cruz, Patagonië. De vlucht was weer schitterend. Naast me zat een stralend zwangere jongedame van 24, genaamd Julia, wiens deinzende boezem tegen de achtergrond van het witte berglandschap een onvergetelijk afscheid van Terra del Fuego maakten. Ze was nog maagd. Wat vliegen betreft dan. Ze oogde anders bijzonder op haar gemak. Misschien kwam dit door de smalle geribbelde lolly die ze onophoudelijk over haar sensuele lippen liet glijden. Ik zat er -ondanks dat het misschien wel mijn honderste vlucht was- een stuk minder rustig bij. Enfin, ik moet weer gaan. Het allerbeste lieve Julia en als je net zo relaxed doet tegen je kleine wordt het een schat van een kind. Besitos!
{ 0 comments… add one now }