De volgende ochtend is iedereen vroeg uit de veren voor een lange tocht van 8 uur door de bergen. Smalle en steile paadjes bergopwaarts brengen ons bij een aantal schitterende uitkijkpunten. De weg is niet geheel ongevaarlijk en vereist op sommige punten fatsoenlijke zenuwen en een trefzekere oog-voet coördinatie. Sommige van de Argentijnse praatjesmakers misten in ieder geval één van beide, getuige de angstige blikken en onzekere bewegingen op de smalle richels. Één Argentijnse held kreeg zelfs acute vertigo op een hekel punt en moest worden afgevoerd (dat klinkt zo lekker dramatisch).
Na een schitterende tocht door de jungle liepen we het laatste stuk langs een grote rivier. Ons eindpunt voor de dag was in zicht: de thermaal baden van Santa Theresa! Het enige probleem was nog dat de baden zich aan de andere kant van de rivier bevonden. Gelukkig was een aantal Peruanen zo slim geweest om een grote kabel over de rivier te spannen, zodat met behulp van een klein gammel bakje en wat angst inboezemend touwwerk de rivier comfortabel en zonder problemen kon worden overgestoken. Dolle pret voor de hele familie. Helaas bestond die familie in ons geval uit 47-1 personen, dus duurde het wel een dik uur eer iedereen veilig aan de overkant was beland. De kabel bleef intact en als beloning voor al ons avontuur van die dag mochten we 2 uur lang poedelen in de heerlijk warme baden, samen met de lokale bevolking en het gehele Argentijnse dameshockeyteam, dat gode zij dank, de Argentijnse badmode niet had vergeten mee te nemen. Na in alle rust te hebben genoten van het warme/koude water van de thermaal baden, de vele strakke hockeybillen (want lage heupbroekjes met touwtje tussen de billen is la moda in Buenos Aires) en een ijskoud bier was het tijd om te gaan. Souper! Wat volgde na het piekfijn verzorgde avondeten was een wilde braspartij van losgeslagen jongelingen in een bar-dancing ergens diep in de jungle, compleet met uit de kast gesprongen gidsen, wilde piraten, dezelfde muziek als altijd, struikelende meisjes, verdwaalde kamergenoten en de nodige pinten…
Iedereen verscheen de volgende ochtend begrijpelijkerwijs fris en fruitig aan het desayuno. Zichtbaar vermoeid van de lange wandeltocht de vorige dag hees de club zich overeind voor de derde dag lopen richting Aguas Calientes. De tocht is iets minder spectaculair, maar nog steeds indrukwekkend. Het eerste gedeelte voert ons langs een grote weg door de vallei en na de lunch lopen we (wederom door regen) een flink aantal uren over een spoorlijn dwars door de jungle. Borden naast de spoorlijn wijzen ons er vriendelijk op dat het absoluut verboden en bovendien heel gevaarlijk is om op de spoorlijn te lopen. Dank voor het advies. Na de vermoeiende tocht komen we aan in het supertoeristische dorp naast de beroemde trekpleister. De Oude Berg ligt op steenworp afstand in nevelen gehuld. Tijd om te gaan slapen, want morgen is het showtime!
Drie uur des ochtends vertrekken we met de stoerste 9 kerels van de groep van 47 in het donker en de regen om de berg van Machu Picchu op te klimmen. Een stuk of negen flinke trappen omhoog om vervolgens als eerste bij het circus van de ingang aan te komen, want slechts de eerste 400 bezoekers mogen de Jonge Berg (Wayna Picchu) beklimmen, welke een fantastisch uitzicht heeft op Macchu Picchu (Oude Berg), de rivier en de omliggende bergketen. Tenminste: als je bij de eerste 200 bezoekers hoort die om 10.00 de berg mogen beklimmen. De 200 bezoekers die daarna binnen mogen, krijgen ook een toegangsbewijs tot Wayna Picchu, maar voor zeven uur. In het regenseizoen (oktober tot april) is het rond die tijd bijzonder mistig in het dal en zie je dus helemaal niets. De hele reden van het belachelijk vroeg opstaan en in alle ellende omhoog klauteren is dus te doen om die eerste 200 toegangsbewijzen die iedere dag worden uitgegeven. Wij waren als eerste boven en ik had dus als nummer 7 een toegangsbewijs! Hiep hoi! De rij voor de ingang blijft ongeveer anderhalf uur in de kou en regen staan wachten tot het zaakje open gaat om zes uur en het felbegeerde vodje aan je dure toegangsbewijs wordt geniet. Deze temperamentvolle rij wordt elke minuut langer en op het moment dat de eerste bussen rond half zes arriveren staan er zo’n 300 mensen te wachten voor Disneyland Peru. Als je dan na alle heisa eindelijk binnen staat bij de ingangspoort van de stad, met ticket voor de berg en stempel in je paspoort, maakt een magisch en gelukkig gevoel zich meester van je vermoeide natte lijf. Gehaald! We zijn er! Dit is het!
{ 0 comments… add one now }