This is it

Goeiedag zeg. Mijn vriend bij de receptie van het hostel vroeg vrijdagavond waar ik op aan het wachten was en waarom ik toch niet gewoon gezellig bij die andere reizigers beneden op de patio het weekend ging vieren. Wil ik je graag uitleggen m’n beste Nicolás: Het doel van mijn reis is om zoveel mogelijk met lokale mensen om te gaan, omdat je dan een stad, land, taal en volk pas echt leert kennen. Met klojo’s uit Duitsland, Engeland en Amerika kan ik in ieder hostel praten en zuipen. Als er andere opties zijn, dan grijp ik die graag met beide handen aan. Dankzij de grote hoeveelheid reizigers en de goedkope mogelijkheden om te reizen zijn veel exotische locaties niet echt speciaal meer. Toch heeft iedere stad meer te bieden dan de monumenten, pleinen, parken en musea. Dit aanbod aan ervaringen wordt verschaft door de mensen die de stad haar ziel geven. Deze inwoners kunnen een reiziger een ervaring bieden van hun stad die in geen enkele reisgids beschreven staat. Dit is een laag die ik graag wil aanraken en daarom beste Nicolás zit ik hier boven alleen rustig te wachten op één van mijn Chileense vriendinnetjes. We hebben nog de hele nacht voor de boeg, ik heb alle tijd.

Maria José G (Cote) kwam naar goed Chileens gebruik ongeveer anderhalf uur te laat. Geen probleem, had ik al rekening mee gehouden. Wachten op elkaar is part of the deal in dit land (en ik vrees in het hele continent). We hadden beide best trek en voordat we de andere Maria José A (Cote 2) zouden ontmoeten leek een hapje eten een goed idee. Zonder een woord te reppen over hoe of wat werd een taxi ingesprongen en reden we naar Providencia, de hippe wijk van Santiago. Na een klein biertje te hebben gedronken in een hippe bar werd het tijd voor diner. Het was inmiddels al middernacht en het maagje begon zich zorgen te maken. Verderop zou een leuke tent zitten waar we iets konden eten. Liguria. Dit enorme restaurant zag er piekfijn en goed georganiseerd uit. De gastheer begeleidde ons soepel naar een tafel midden in de grote en hoge eetzaal en vroeg beleefd in fatsoenlijk Engels uit welk land hij de eer had een gast te mogen ontvangen. Dit was niet zomaar een vreettentje, dit was een klasse restaurant. De gastheer overhandigde ons het menu, maar maakte gelijk duidelijk dat de meeste gerechten helaas niet meer geserveerd konden worden. Dat kan en is ook niet verwonderlijk, want het is al bijna half één des nachts. Kon hij ons Iets aanraden misschien? Maar natuurlijk! Ons signature recept! De halve kilo kip in koriander salsa. Genoeg voor twee. Waarvoor dacht meneer anders dat alle internationale sterren in dit restaurant kwamen eten?! Ah. Daar komt de aap uit de mouw. Radiohead was hier laatst nog. Hoewel Tom Yorke vegetarier is komt de rest van de club hier graag kip nassen. De ravioli schijnt ook goed te zijn, weet Cote. Nadat ik haar bedankt heb voor het op sleeptouw nemen van mijn persoon, arriveert onze kip. Begeleidt door een speciaal bier van de firma Damm was dit maal een ware traktatie. Met recht de lekkerste kip die ik ooit heb gegeten. Saillant detail: dit restaurant staat dus niet in mijn reisgids. Op naar de volgende stek: de salsothéca. De salsa-o-theek, gok ik.

Met enkele vage aanwijzingen en een lange taxirit komen we in een vuige buurt aan bij Klub Mangoesto. Dames gratis entree en varones uiteraard lappen. Deze tent heeft nog het meeste weg van een hippe variant op de danssoos van vroeger. Een enorme dansvloer met langs de randen gezellige tafeltjes. Tweederde van de aanwezigen staat op die dansvloer te dansen. Salsa welteverstaan. Cote 2 staat ook op de dansvloer met een knul die bewegingen maakt die mij het angstzweet koud langs de rug doet lopen. Een aantal interessante observaties onder het genot van een koud bier: ondanks het feit dat er in Chili vrij veel vette vrouwen zijn (gorditas), lopen hier alleen snoeilekkere afgetrainde lijven rond. Super. Daarnaast ben ik de enige gringo in de hele club. Heerlijk. De ene na de andere salsa hit knalt uit de speakers en wat sociale interactie betreft is het echt een danssoos. De varones (mannen) vragen de chicas ten dans. Na ieder nummer wordt met een wangkusje bedankt en kan iedereen op zoek naar een nieuwe danspartner voor het volgende nummer. Het is in mijn ogen één groot paringsritueel. Geweldig om te zien, maar genoeg geobserveerd. Cote 2 kijkt me vragend aan. Zij gaat mij niet de dansvloer op vragen, die kloten moet ik toch echt zelf tonen. No problem! Kom pop, we gaan dansen. Die zelfverzekerdheid zinkt echter drie passen verderop dwars door de dansvloer. Ik heb 14 jaar terug drie jaar gedanst, maar wat deze lui doen leerden ze je niet bij de Bokdams. Basis passen (1,2,3-5,6,7) en een paar laffe draaien verder heb ik de zweetparels op mijn voorhoofd staan. Geen wonder dat hier alleen afgetrainde lijven rondlopen: dit is topsport. Toch zijn de Cotes te spreken over mijn verrichtingen. Lang niet gek voor een tweede keer salsa (remember BA). Blijkbaar was de rondborstige dame twee tafels verderop ook nieuwsgierig naar de houterige heupbewegingen van die vreemde blonde verschijning, want luttele seconden later stond ik weer op de dansvloer. Dit werd nog leuk. Ze gaf haar nummer en ik moest morgen maar even bellen. Check.

De volgende ochtend om elf uur, na vier uur slaap stond Carola, een vriendinnetje van de Cotes, op de stoep. We gingen naar een markt voor de enige rode draad tijdens mijn reis: het regelen van nummerborden in ieder land voor de collectie van pa. Herman heeft een collectie van alle nummerborden in de USA en het leek mij wel een mooi plan om deze uit te breiden met de nummerborden van alle landen in Zuid-Amerika. Dit is nog lastiger dan gedacht, want in de meeste landen zijn deze dingen overheidseigendom. De broer van Carola wist echter een plek waar ze deze zouden verkopen. Met de metro naar een buitenwijk van Santiago om de grootste overdekte markt van deze wereldstad te bezoeken. Negen gigantische loodsen met werkelijk alle koopwaar denkbaar. Hallen voor meubels, kleding, electronica en een hal voor dubieuze oude zooi. Bingo, hier gaan we ons geluk beproeven. Oude nummerplaten uit de jaren 80 waren overal te vinden, maar vanwege de overheidscontrole op de huidige nummerborden waren deze nergens direct te vinden. Na veel rondvragen kwamen we bij een piraat in een achteraf nis van de hal. Onder belangstelling van anders kooplieden haalde hij een smalle papieren zak achter de tafel vandaan en toonde uit het zicht drie witte nummerborden en een oranje exemplaar (taxi). Cool. Gevonden. Na een onderhandelingspoging stopte hij de borden direct weg. 15.000 Pedro’s voor een witte en de oranje, anders moest ik ergens anders zoeken. Goed, jij je zin. Ik heb waar ik voor kwam! Ze komen naar je toe pa!

Oei. We liepen op een Chileens schema! Had om 1 uur afgesproken met Cote in het hostel en het was al half twee. Geen probleem. We gingen naar Oktoberfest! Tuurlijk, bier drinken moet je toch. Lange tocht met de bus en 7 halve liters later stond ik met 10.000 aangeschoten Chilenen naar een optreden van hun landgenoten van Paaseiland (Rapa Nui) te kijken. Na enkele volksliederen was het tijd om te gaan. Met 4 dames werd ik in een wagen gestopt, terug naar Santiago. Op naar de volgende Salsotheca: Mira Vida. Tent bleek pas om half twee open te gaan. Eerst maar weer een klein biertje en een vette hap, want al dat bier maakt hongerig. Terwijl het eten werd geserveerd viel mijn oog op twee lieve meisjes die elkaar blijkbaar wel heel lief vonden. Naast het -in het openbaar niet ongebruikelijke- zoenen, bezigden de dames handtastelijkheden waar een gezonde Hollandsche jongen even van moet verzitten. Niet kijken, berispte Cote mij, dat is onbeleefd. Ja, hoe is het verder met je…

Op naar de salsa tent. Traditioneel aangekleed met veel hout, mozaïek, lage tafels en te kleine krukjes. Gezellig flesje rum op tafel en daar zat onze gringo weer tussen de soepele Latino’s. De dames zaten nog geen drie minuten of de eerste varones meldden zich aan de tafel. Er moest weer gedanst worden. Mijn heupen voelden soepel aan na het bierfeest dus ik durfde ook weer de dansvloer op. Na 3 uur dansen, zweten en drinken ging het licht aan en konden we naar huis. Een scharrel van een der dames stond er op om ons veilig thuis te brengen en begeleidde ons naar zijn wagen. Een kleine witte vrachtwagen welteverstaan. Hilariteit alom. Cote (2) en ik hebben de hele rit de slappe lach gehad en het werd nog mooier toen onze vrolijke vriend een tamboerijn tevoorschijn toverde om de show compleet te maken. Geslapen als een os die nacht.

Sommige lezers vragen zich af waar ik de tijd vandaan haal om deze stukken te schrijven. Je bent toch op reis. Klopt, maar na enkele intense dagen houd ik graag een rustdag (vandaag, zondag 1 november, ik ben een maand onderweg!) om te verwerken en te plannen. Schrijven is een mooie manier om te verwerken en daarnaast levert het een mooi logboek van alle gebeurtenissen op dat, mits leuk geschreven, ook nog eens onderhoudend is voor alle lezers. Wat de planning betreft zijn er een aantal wijzigingen doorgevoerd: het Creamfields dance feest in Buenos Aires is afgelast wegens juridische ellende. Voordeel is dat het feest een dag eerder (en met dezelfde DJ’s) in Santiago plaatsvindt. En daar ben ik nu! Ben sinds twee uur de trotse bezitter van een kaartje en ga aanstaande vrijdag met de chicas housen op Armin van Buuren en Orbital. In tha house! Komende week ga ik Chile nog wat verder ontdekken en na het weekend vlieg ik naar Ascuncion in Paraguay, om vanaf daar naar de Iguazu watevallen en het noorden van Argentinie te reizen. Buenos Aires moet maar wachten tot de volgende keer…

Net naar de film van Michael Jackson geweest. This is it. Bijzonder om te zien hoe de voorbereidingen van de concerten zich voltrokken. De man is nog steeds de absolute koning van de popmuziek, getuige het respect van de muziekanten in zijn band (he knows every song, every word, every note and every key) en het feit dat de beste dansers in de wereld niet beter kunnen dansen dan deze eigenzinnige uitvinder van de Moonwalk op 50 jarige leeftijd. Een bizarre documentaire over concerten die nooit hebben plaatsgevonden en helaas voor wereld ook nooit meer plaats zullen vinden. Rust zacht MJ.

Tagged as: Chile, creamfields, oktoberfest, salsa, santiago