Lul. De lul. Ik ben de lul en hij is een lul. Voor het eerst in mijn leven ben ik van mijn altijd trouwe potemonnee gerold en wel op de laatste dag van 2009. Er was gewaarschuwd: kijk uit voor bendes zakkenrollers op de grote busstations. Op het busstation van Santa Cruz was al geruime tijd een Peruviaanse bende aktief die het op iedereen gemunt had: reizigers, locals, oude vrouwtjes, kinderen. Na een vermoeiende busreis van 10 uur is er direct na aankomst op het voor de busreiziger meest kwetsbare moment, namelijk het oppikken van je bagage uit het ruim. Er is altijd drukte bij het grote luik, waarvoor, tussen twee bussen in, een heleboel, vaak kleinere, schreeuwende mensen proberen zo snel mogelijk hun bagage op te halen. Op deze momenten ben ik heel scherp op alles. En het enige moment dat mijn aandacht heel even is afgeleid is als ik mijn tas boven mijn hoofd aanneem van de kleine busgorilla in het ruim. Op dit moment liep een (klein stinkend Peruaans) vrouwtje met huilend kind op de arm van de linkerkant tegen mij aan het schreeuwde iets tegen me. Het volgende moment was zij en een aantal andere omstanders plots verdwenen en wist ik direct hoe laat het was. Ik was niet eens verbaasd dat mijn portemonnee niet meer in de zijzak van mijn broek zat en vloekte na de ontdekking slechts eenmaal heel hard. Dat was volgens mij de eerste keer deze reis.
De timing van de rollers was perfect en de dader heb ik niet gezien. These guys were professionals. Aangifte doen is helaas zinloos bij de politie in Bolivia. Bankpas, ID kaart, 60 euro en mijn fijne trouwe portemonnee, die jaren bij me is geweest en misschien wel aan vervanging toe was, maar het reisje zo graag nog had afgemaakt. Vaarwel fijne vrind en bedankt! Gelukkig heb ik nog voldoende ander plastic voor de centen en had ik -toevallig?- enkele dagen ervoor een nieuwe portemonnee gevonden. Het is niet anders. Nog beter opletten denk ik. Vermoeid van de lange reis en teleurgesteld door de beroving hebben we oudejaarsavond gezellig bij Pam thuis bierdrinkend op de bank doorgebracht. Ik ben nog nooit zo vroeg gaan slapen met Oud en Nieuw. Half een. Gelukkig 2010!
De laatste dag in Bolivia moest de nummerplaat voor de collectie van pa nog geregeld worden. We hadden om precies te zijn twee uur de tijd. Na enig rondvragen en een aantal doodlopers kwamen we bij Casa Hercules. Een winkel die bijna alles verkoopt: schroefjes, moertjes, boutjes, nippeltjes, uitlaten, honkbalknuppels, lederen souvenirs, zadels, biljartkeus, stickers, kandelaars, voetbalshirts voor teams (per 22), reddingsvesten, handboeien, gummiknuppels, allerhande opladers, blauwe gitaren, poppen, hoeden, zwepen, vlaggen, Jezusbeeldjes, legertuig, bladen voor cirkelzagen, zelfs een enkele opgezette krokodil, maar helaas, geen nummerborden. Daarvoor konden we het beste naar Playa de Autos. Bij die naam keek ik verheugd (had iets weg van autoboulevard, dus goed), maar Pamela keek een tikkeltje bezorgd. “Niet goed?” – “Op zich wel, maar het is niet de veiligste plek van Santa Cruz.”
Na een lange taxirit van bijna een half uur, die gek genoeg maar één euro kostte, kwamen we aan bij het grote (mensen)kerkhof van Santa Cruz. Een enorme ommuurde begraafplaats waar de kruizen en bloemen boven de metershoge muur te zien waren. Direct naast het grote kerkhof lag een gigantische zandvlakte, compleet bezaaid met tweedehands auto’s: Personenauto’s, pickups, SUV’s, bestelwagens, vrachtwagens, tractoren, quads, oud, nieuw, alles was vertegenwoordigd. La Playa de Autos. Iedere handelaar had een stuk of tien auto’s in een soort rij staan en wachtte zodoende de hele dag onder een boom op gegadigden. Hier liepen bijzonder interessante types rond en het leek dan ook verstandig om niet te ver het ‘strand’ op te lopen. Bij de eerste handelaar vingen we bot, maar bij het eerste groepje luierende handelaren was het bingo. Ja, een nummerbord kon hij wel bij hem thuis ophalen. Moesten we 15 minuten wachten tot hij terug was. Aldus overeengekomen stapte hij in zijn witte barrel en vertrok. In de brandende zon duren 15 minuten erg lang als je met een meisje in een kort rokje tussen vuige autoverkopers staat te wachten. Maar de verkoper hield woord en kwam terug me een schitterend Boliviaans exemplaar. Weer gelukt! Hij komt naar je toe pa!
Het is tijd om Bolivia gedag te zeggen. Het is een schitterend land en de grote tegenstellingen typeren Bolivia het meest. Heel arm woont hier huis aan huis met heel rijk. De dokter woont naast de bedelaar. Wegen op de meest onmogelijke plekken zijn soms piekfijn in orde, die midden in de stad zit vol gaten. Land van de salteñas, land van het wachten, land van inefficiëntie, land van alles kan, alles mag. Land van corruptie, land van bergen en van vlaktes, land van llama’s en krokodillen. Land van de zon en de maan. Bolivia bedankt!
Op naar Peru! Met de nachtbus van Santa Cruz naar La Paz, vervolgens gelijk door de grens over richting Puno aan het Titicacameer. De reis gaat dan naar Cuzco en Macchu Picchu, Nazca en Lima. Vanuit Lima trek ik door langs de kust om op twee februari juichend Lotte en Koen te begroeten op het vliegveld van Quito in Ecuador. Tot snel!
{ 0 comments… add one now }