Voor iemand die nog nooit paard had gereden verliep de rit naar mijn mening en die van de aanwezige experts bijzonder soepel: Geen valpartijen en zelfs een kort stukje in draf op het lastige terrein van de pampa. Dit gebied is een soort drassig moeras met een flinke laag modder en bijzonder hoog gras. Het zal niemand verwonderen dat deze wildernis de ideale leefomgeving is voor gezellige dieren als de krokodil, de snapping turtle (de enkelhapper) en natuurlijk de Anaconda. Reden genoeg om op je paard te blijven zitten en de teugels met witte knokkels vast te houden. Zoals gezegd verliep de rit zonder problemen en na twee uren moeizaam stappen door de drek kwamen we aan bij een gigantisch meer met aan de oever in de verte ons schamele onderkomen voor de volgende volgende dagen: Estancia Mercedes.
De boerderij bestond uit twee houten hutten, gebouwd op de klei, met daken van palmbladeren. De ene hut had een slaapvertrek en een keuken, compleet met kippen, open vuur en lappen vlees. De andere hut had twee slaapvertrekken en een ruimte met een grote houten tafel: de eetkamer. Op deze boerderij leven een familie en enkele werkers het gehele jaar door, zonder elektriciteit, licht, stromend water, of enige vorm van luxe. Na aankomst werden de slaapvertrekken in gereedheid gebracht. Mij werd het grootste bed toegewezen, simpelweg omdat dit het enige bed was waar ik, diagonaal gelegen, net inpaste. Dit bed bestond uit een eenvoudige houten verhoging met een zak van stro als matras. Gelukkig hadden we nieuwe klamboes meegenomen, want de klamboe van mijn kamergenoot, de slome, peinzende werker Pastor, bevatte meer gaten dan een Edammer kaas. De kamer van Pastor was verfijnd ingericht met twee eenvoudige bedden en een tafel. De bezittingen van Pastor zijn in één adem te noemen, namelijk een mes, een lasso, een zweep, een piepschuimen koelbox, 4 blikjes tonijn, een busje olie en twee plastic zakken. Hallo Pastor, ik ben Marten uit Nederland en ik kom kijken hoe jij leeft. In mijn tas zitten onder andere twee iPods, muggenmelk, zonnebrand, een Opinel, een hele kicken zonnebril, honderd euro aan contante Boliviaantjes en een paar stukken plastic met ongelimiteerd krediet. Ja, een beetje opgelaten voelde ik mij wel.
Stromend water was ook hier niet aanwezig, dus er werd drinkwater uit het meer getapt. Om het water iets meer smaak te geven werd een beetje suiker en wat vruchtjes toegevoegd. De familie had uit voorzorg ook een paar flessen Pepsi meegenomen, mocht ik het water echt niet kunnen of willen drinken. Gelukkig was ik zo’n toffe peer dat ik gewoon meedronk en op een gegeven moment ga je het troebele water zelfs lekker vinden. De werkers waren dankbaar voor de Pepsi die zij op mochten drinken. Alle adviezen van reisorganisaties uit voorzorgsmaatregellievend Nederland ten spijt verliep het drinken van dit water voor vier dagen zonder enig probleem. Waarschijnlijk was dit water van de minste zorg voor het veroorzaken van ellende in het spijsverteringskanaal, gezien de met vliegen bevolkte lappen gepekeld vlees die buiten in de zon aan rekken hingen te drogen. Deze bleken de volgende dag voor het ontbijt te zijn, geserveerd in een mengsel van gedroogde yuca. Het is weer eens wat anders zo met Kerstmis!
Na de maaltijd van kip met rijst was het tijd voor de vaccinatie van de eerste groep koeien, zo’n duizend stuks. In een grote bak werden de koeien verzameld om ze vervolgens per vijf in een soort loopgraaf te leiden waar ze een spuit in de kont of nek kregen, waarna ze met behulp van een vernuftig systeem met draaibare hekken werden gesorteerd op koeien, stieren en novillos, de gecastreerde stieren die werden gefokt voor de verkoop, om uiteindelijk als steak te eindigen. Na een lange dag in het stof en de stront verlang je naar een warme douche en koud bier. Waarachtig, een warm bad was mogelijk! In de schemering werd ik met een waskom en een stuk zeep richting meer gedirigeerd, waar ik mij naar hartelust kon wassen. Ik sprong uiteraard vol enthousiasme in het meer, waarna ik fijntjes geattendeerd werd op de aanwezigheid van krokodillen, snapping turtles en piranha’s in het water. Met een zaklamp werd duidelijk gemaakt dat de krokodillen op enige afstand inderdaad mijn badtaferelen gadesloegen. Stond ik snel weer op de kade! Gewassen en wel stond er zelfs een koud bier klaar dat was meegebracht in de boot en op het paard. Met een schitterende sterrenhemel boven ons en een kakofonie van beesten op de achtergrond een perfecte afsluiting van een onvergetelijke eerste Kerstdag. Tijd om te slapen, want morgen wacht een lange dag!
{ 0 comments… add one now }