De volgende dag werd ik na een rustige diepe slaap vroeg in de ochtend wakker. Mijn kamergenoot Pastor was er blijkbaar al vandoor, want zijn bed was leeg en de klamboe hing er netjes opgerold boven. Iets met vissen hoorde ik later aan het ontbijt. Dit ontbijt bestond dus uit opgebakken pekelvlees dat ik buiten had zien drogen. Bij wijze van smaakverfijning is gedroogde yuca wortel toegevoegd aan het gerecht. Dit is een soort poeder met een nogal bijzondere, ziltige smaak. Direct na het ontbijt kwamen ergens uit het bos rondom het meer drie werkers met een grote lach op het gezicht en een emmer in de hand teruggelopen naar de boerderij. Op een zorgvuldig uitgekozen plek in het gras werd de emmer leeggekieperd en op de grond lagen ongeveer 30 versgevangen legendes: piranha’s. Onmiskenbaar met de agressieve ogen en rijen kleine, vlijmscherpe tanden. De werkers begonnen lustig de vissen schoon te maken. Dit was onze lunch voor vandaag!
Tijd om de rest van de koeien te vaccineren. Wilmink had de nobele taak om het hek van de loopgraaf te openen en te sluiten om de koeien en stieren binnen te laten. Hekje open, 5 koetjes naar binnen, hekje dicht, een kind kan de was doen. Na een uur hekje open, hekje dicht wordt je dorstig, om er dan achter te komen dat de enige drank voorhanden bestaat uit het slootwater gemengd met… dat vreemde ziltige yuca spul. Het lest de dorst uitstekend, het is bijzonder voedzaam, maar lekker is anders. Time for lunch! Er stond gekookte piranha op het menu. Dit is toch wel een bijzonder visje om te eten en de legende uit de Amazone laat zich niet makkelijk verorberen, want het lijfje is vergeven van de minuscule graatjes, die het eten tot een vermoeiende bezigheid maakt. De smaak is echter geweldig en later die dag zouden we wellicht nog meer piranha eten. Na de lunch werd mij door een werker nog een krokodil in de armen gedrukt: kijk die heb ik net gevangen! Een week ervoor hadden twee werkers een ratelslang gedood die een aantal koeien had aangevallen. De staart hadden ze als troffee bewaard om aan ons te laten zien. De ratelstaart bestond uit 14 delen, wat betekende dat de slang 14 jaar oud was. De werkers wilden de staart niet bewaren, omdat ze in hun bijgeloof meenden dat de slang op een nacht terug zou komen voor zijn staart en de bezitter er van zou doden. Als ik wilde mocht ik de staart meenemen. Graag natuurlijk! Dat is een schitterend aandenken, naast de zelfontlede piranha kaak. Ik wil die ratelslang wel naar Nederland zien komen voor zijn staart…
Nadat de laatste koeien waren gevaccineerd werden rap alle spullen op de paard gepakt, want we moesten de pampa nog oversteken, om morgen op tijd weer met de boot terug te kunnen naar huis. Er stond de volgende dag schijnbaar nog een reunie feestje van Pamela’s oude school gepland. Het was al laat in de middag toen we aan de terugtocht begonnen, dus enige haast was geboden om voor het donker bij de boerderij aan de rivier aan te komen. Halverwege werd duidelijk dat dit niet ging lukken, want tegen het decor van een werkelijk fantastische zonsondergang stapten we door het hoge gras. Toen de zon onder de horizon was verdwenen verlichtte de halve maan ons pad in de plassen van de pampa. Slangentijd, zo verzekerde Pamela mij. Ah, gezellig. Enige momenten later stopte ze vlak voor mij en riep: “Cocodrillo!” – Recht onder mijn paard bevond zich een krokodil van anderhalve meter. De ogen van het beest fonkelden in het maanlicht. Na enkele seconden (het leken wel uren) schoot het prehistorische monster weg in het hoge gras. Dat was angstaanjagend dichtbij, gezien mijn paard niet de grootste was en tot zijn knieen in de modder stond. Zullen we doorlopen jongens?
Gelukkig kwamen we niet lang daarna in het pikkedonker aan bij de estancia aan de rivier. Overleefd! Een heerlijk glaasje chicha hadden we wel verdiend. Ook deze bruine dorstlesser had een bijzonder smaak. Denk aan een pak speculaas dat in het water heeft liggen weken en voeg daar nog wat suiker aan toe en je komt aardig in de buurt. Het avontuur met de krokodil had hongerig gemaakt en gelukkig stond er meer piranha op het menu, ditmaal gebakken. Na het wederom bijzondere maal werd met een glaasje cider geproost op de goed afloop van het hele avontuur, de mooie kerst en het nieuwe jaar. Het was inmiddels al laat geworden en onze boot vertrok vroeg naar huis. Tijd om de mand in te kruipen. Dag kikker, dag kakkerlak, dag krokodil, bedankt voor de fijne kerst!
{ 0 comments… add one now }