When in Rome, do like the Romans. Veel toeristen en reizigers in Argentinie hebben vreselijk veel moeite om zich aan te passen aan de Argentijnse manier van leven. Diner om middernacht om vervolgens de hele nacht door te knallen en zonder slaap de dag er op in alle rust door te brengen. Deze maandag was het la Dia de la Raxa. De dag van de rassen. Columbus die de America’s ontdekte en daarmee het startschot gaf voor de inmenging van Europeesch bloed op dit continent. De diversiteit van genen die dit opleverde wordt op deze nationale feestdag (stilzwijgend?) gevierd. Iedereen heeft vrij en dat betekent dus dat er zondagnacht een feestje gevierd kan worden. In het hostel is groep youngsters aangekomen. The Irish. Het bleef nog lang onrustig die nacht. In de lokale bar-dancing hebben we tezaam de bloemetjes buiten gezet. Laat over de kroegen en clubs hier geen misverstanden bestaan. Zelfs in de kleinste gehuchten zijn de barkeepers ware pro’s in het bereiden van de versnaperingen. Weer veel vrienden gemaakt onder de mensen van hier. Wat een heerlijk, eerlijk en open volk… Lekker schreeuwen, dansen, lachen en drinken. En ze vinden het schitterend dat je Hollander bent. In Argentinie is dik zijn not done. Schijnen ook een klein anorexia probleempje te hebben onder de tieners, maar er is altijd wel iets te zeiken nietwaar. Die ranke lijfjes zijn namelijk noodzakelijk om fatsoenlijk op Reggaeton te kunnen dansen. Deze muziekstijl is in Nederland nooit echt lekker geland bij de grote massa (hitje van pitbull, maar nooit hele zalen in de disco aan gewijd). Wil u graag uitnodigen om deze suggestieve manier van bewegen met eigen ogen te komen bewonderen. Het is een ware attractie.
Na thuis te zijn gekomen van de bar-dancing om 7 uur was het tijd voor een lekker ontbijt, want de bus naar de gletsjer vertrok om 8 uur. Yep. Weer dagje doorblazen. Intens blauw ijs van onvoorstelbare afmetingen. De north face van de gletsjer in ongeveer 60 meter hoog en misschien wel 2 km lang. Het ijs dat zich met veel geweld in het smeltwater stort is ongeveer 300 jaar oud. De oppervlakte van de gletsjer in net zo groot als heel Buenos Aires en het hele apparaat kan makkelijk vanuit de ruimte worden gezien. Ik kan heus wel opletten als ik gedronken heb 
De andere reizigers in het hostel zijn goed gezelschap. Allemaal van de categorie hoogopgeleid, genoeg budget en een free mind. Jullian uit Oxford en Pierce uit NY willen ook maximaal genieten. Ons de locale delicatesse in de vorm van Lamb stew laten voorschotelen onder het genot van een mooie rooie wijn. Voor 15 piek kun je hier waanzinnig tafelen. En dit is het duurste land van het continent. Iedereen gaat ongeveer dezelfde kant op, maar trekt zijn eigen plan. Leve facebook. Contact onderhouden op reis was nog nooit zo makkelijk. Iedereen heeft ook afspraken in andere plaatsen met mensen. Wat een geweldige wereld. Elk moment is genieten. Net reisplannen doorgesproken met McBride, een rasechte Ier. Had een klein Warcraft momentje toen we de mijnen van Potosi bespraken: “Ya, let’s blow stuff up over there!”. Tijdens een rondleiding in de mijnen schijn je voor een zacht prijsje met dynamiet te mogen spelen. Een rondtrip met jeeps over de zoutvlakte klonk ook als een mooie activiteit met een buddy. Daar zijn we echter nog lang niet. Eerst Bariloche, Mendoza, Santiago, BA en de watervallen. Life is awesome here. Keep you posted!
{ 0 comments… add one now }