Crybaby

Yes! Eerste stukje naar Madrid: wie heeft er de eer en het geluk om naast de schreeuwpeuter aan boord te zitten? Yup, me. Hoe vertel je iemand dat ze een slechte moeder is? Dat ze misschien haar kind eens moet observeren en inspelen op behoeften. – “Eh, mevrouw, ik wil mij verder niet met uw moederschap bemoeien, maar zou u Jasmijntje wat minder, of in ieder geval andere aandacht willen geven?” – De eerste 45 minuten in het vliegtuig gingen ongeveer als volgt: “Jasmijntje, koekje, drinken, drinken, snoepje, drinken, broodje, snoepje, hapje, koekje, snoepje, drinken, drinken, kaartje, kussentje, snoepje, broodje, koekje, kaartje, drinken, snoepje, doekje, speentje, snoepje, kaartje, doekje, koekje, speentje, tipje, vloeitje…” – Arme kind schreeuwde moord en brand. Hele tijd oppakken en stevig vast houden. En de safety instruction card geven. Weet niet of u dat stuk karton wel eens heeft bekeken, maar daar is, zelfs voor een peuter, echt niets aan te beleven. Na de opgekropte frustaties van medepassagiers een tijd met veel plezier te hebben aangekeken heb ik ingegrepen: “Mag Jasmijntje even naar buiten kijken?”. Angst. Vanaf haar gangpadstoel -die ik vriendelijk had afgestaan (over beenruimte trouwens niets te klagen)- wees ze de kleine op het schmutzige patrijspoortje, dat ik de verveelde peuter al stiekem eerder had laten zien op de cover van het boek ‘de kunst van het reizen’ van Allain de Botton (dank Gnoefkaas!). “Ze ziet vanaf daar alleen blauwe lucht” zei ik. “Geef haar maar even!” – Paniek. Kind heeft 5 minuten lang doodstil uit het raam staan turen. Zo moeilijk is dat toch niet. Kijken. Denken. Doen. “Dat meisje wil gewoon plaatjes kijken en vrij rondlopen”, dacht en zei ik tegen de moeder van Jasmijntje. Onbegrip. Nu is Jasmijntje doodop van al het gekrijs en ligt in een diepe slaap op de stoel naast me. Het volgende banaantje ligt al weer voor het arme kind klaar…

Tagged as: vliegtuig