At the world’s end

Volgens mij is er van alles mis gegaan bij het posten van het laatste verhaal. Alle avonturen werden zelfs wordpress te extreem. Kan ik wel inkomen. Zal voor het idee een opsomming van steekwoorden maken om de sfeer te schetsen: chilenas, salsa @ 3 am, exploding sunday afternight, sleep deprivation, on the brink of collapse, Quilmes, empanadas, mas carne, invitation to Santiago, rockstar friends, friends in Rio, contacts in Ecuador, trip back to Buenos Aires in november to see 8chi and watching 300 with Esteban. He fell in love with king Leonidas heb gisteren in 5 talen gesprekken gevoerd. Spaans gaat als een trein. Nu na 5 dagen kan ik me al goed verstaanbaar maken in het Spaans. Gisteren een heel gesprek in het Spaans gevoerd met een Joegoslaaf. Zijn broer heeft een bar met zwembad in iguazu. Of ik zin had om daar bier te komen drinken. Yep. Mooiste karakter in het hostel was de straatclown van in de 60. Al 10 jaar op pad in wereldsteden om balonnen te vouwen voor kinderen over de hele wereld. Echt geweldig. Hij vond dat ik een heel goede beslissing had gemaakt om deze reis te maken en hoopte dat zijn eigen zoon ook nog eens tot dat inzicht zou komen.

Entonces, er zullen nog wel meer vlagen van herinneringen in de loop van de tijd worden bijgeschreven. Op naar het einde van de wereld. Voor nog geen 4 piek met de axi taxi naar het vliegveld. Vliegen is zo fijn. Martha van Aerolineas Argentinas voert me de hele weg bier en tegen het einde van de vlucht verschijnt daar de aars van de wereld buiten het bevroren raampje in de vorm van een schitterende bergpartij: de uitlopers van de Andes. Welcome to Ushaia.

Dit is wel even andere koek dan BA. Merk dat ik een beetje moeite heb met het indammen van mijn energielevels: storm als eerste het vliegtuig uit en storm een deur door op weg naar de plee. Trek in een wilde beweging de eerste deur open en kijk recht in het geconcentreerde gelaat van een Argentijnse schone. Gekrijs viel mij ten deel. Oeps. Sorry. Opnieuw… En daar gaan we.

Hostel is een schim van het paleis in BA. Een paradijs voor kluskoningen. Net als de rest van het dorp trouwens. Denk dat die jongens hier aardig wat te verduren hebben met de constante harde wind en de ruige zee naast de deur. Maar de zon schijnt en de lucht is strakblauw. Beter kon niet. De lente was vandaag begonnen werd mij verteld. Bof ik maar weer. Op het programma voor de komende dagen staat een trekking/kano tocht en een 4×4 offroad avontuur. Het kan niet op.

Tagged as: terra del fuego, ushaia