Het nachtelijke avontuur van de speurtocht naar de kaaimannen van de Limoncocha lagune begon uiteraard met een gedegen voorbereiding: Een lange broek, een trui met lange mouwen (geen lange trui), een zaklamp en liters antimuggengifspul. Volgens ons aller Braulio zaten er namelijk nogal wat muggen op het meer in de duisternis.
Vlak na het bemannen van onze kano wordt dit duidelijk als onze dappere gids met zijn schijnwerper over het water schijnt. Honderden, duizenden, misschien wel miljoenen muggen zwermen als een dichte mist over het water en stormen als gekken op de grote schijnwerper af. Deze schijnwerper wordt gebruikt om de duivelsrode reflecties van de ogen van de kaaimannen aan het wateroppervlakte te spotten. Ik heb mijn kleine zaklampje maar wijselijk uitgelaten het leeuwendeel van de tocht.
Een paar minuten later leek dit sowieso een heel goed idee, omdat er langs de volledige oever van de laguna duizenden kleine lichtjes te zien waren. Bio-luminescence. Een chemische reactie in het lichaampje van vuurvliegjes om het andere geslacht aan te trekken. Even later voeren we tussen een ware stad van licht op het water langs alle vuurvliegjes die hun heenkomen hadden gevonden in de talloze kleine waterplantjes in de lagune. De ervaring in de boot was een magische combinatie van een Efteling attractie, gecombineerd met de spanning van wijlen krokodillenworstelaar Steve Irwing, want terwijl ik mij zat weg te dromen bij de lichtstad op het water, had onze vrolijk vriend voorin een kaaiman gespot en dreven we langzaam, zonder motor in de richting de duivelsrode puntjes.
Een moment later lag de boot stil naast het kleine monster en konden we met gesloten mond van verbazing (want veel muggen) kijken hoe het een halve minuut later in de duisternis van de lagune wegzonk.
Na een tocht van anderhalf uur met diverse kaaimannen keerden we huiswaarts, maar niet zonder nog even te stoppen bij Rana City. Kikkerdorp. U kent vast de vele plaatjes van die groene boomkikkers met rode pootjes en zijn gele, blauwe en oranje vriendjes. Die leven blijkbaar ook in de lelies langs de waterkant. Ze zijn erg klein, maar grappig om te zien (en verdomd moeilijk te fotograferen). Na de vermoeiende tocht kwamen we opgelucht weer bij het kamp aan om na al het moois een welverdiende nachtrust te genieten.
{ 0 comments }